Entebbe

      No Comments on Entebbe

Dinsdagochtend 5 februari rijden we vroeg weg uit Mbarara. Gisteren vlak voor Mbarara werden de wegen al beter. Ook lijkt alles iets “moderner” en minder “arm”, dan wat we tot nu toe hebben gezien. De weg naar Lake Mburo National Park is geasfalteerd en heeft geen potholes. Veel sneller dan verwacht draaien we de snelweg af richting LMNP. Al voor het officiële park begint zien we zebra’s en mooie vogels.

Eerlijk is eerlijk als dit ons eerste park bezoek in Oeganda was geweest, waren we onder de indruk. Maar nu viel het wat tegen. Het heeft een mooi meer met nijlpaarden. We zien veel vogels en zebra’s. Ons hoogtepunt was een groep impala’s die zich op de weg hadden verzameld met hun staart tussen de benen. De beesten kijken zeer alert om zich heen. Onraad dus! Meestal is er dan een grote kat in aantocht. Wij hebben de motor uitgezet en een poos gewacht. Gelukkig voor de impala’s gebeurt er niets.

Tweede helft van de middag rijden we naar het “pittoreske” Lyantonde. Dit dorp ligt aan de snelweg richting Kampala en we vinden er een prijsvriendelijk hotel 🙂
We wandelen door het dorp met, net als alle andere dorpen, heleboel verschillende winkeltjes waar alles te koop is wat je nodig hebt. Ondanks onze gevorderde leeftijd trekken we een hoop bekijks. We sluiten de dag af met een geweldige vismaaltijd en vullen ons vocht tekort aan.

Woensdagochtend rijden we naar Entebbe. Daar hebben we een dikke vier uur voor nodig. De wegen zijn goed. Het blijft oppassen in het verkeer. Vooral de afgeladen taxibusjes. Zij stoppen en trekken op zonder echt naar de rest van het verkeer te kijken, verder zijn ze non-stop aan het inhalen. Dit laatste is niet altijd heel handig op een tweebaansweg.

Ondertussen passeren we weer de evenaar, dit is wederom een monument maar nu met een heleboel toeristische poespas er om heen. We laten dit fotomoment niet schieten natuurlijk.

Rond de middag zijn we bij ons hotel in Entebbe aan Lake Victoria. We nemen een kamer met uitzicht op het meer 🙂 Het voelt hier een stuk koeler, dankzij de wind vanaf het meer.

‘s Middags wandelen we door de botanische tuinen, weg van alle herrie van de stad. De tuinen zijn mooi met veel vogels en zelfs apen.

Donderdag is onze terugvliegdag. Dat zijn meestal een beetje baaldagen. Heel veel valt er niet meer te doen. De meeste toeristen lopen door het westers aandoende winkelcentrum. Het eerste “echte” winkelcentrum, dat wij tegenkomen. Je kan er cappuccino drinken tegen westerse prijzen, daar moet de doorsnee Oegandees toch gauw een dag voor werken.

We maken nog een lange wandeling door de stad, genieten nog even van de ontelbare ijsvogels en maraboes. We geven ons overgebleven eten en drinken aan de bewaker van ons hotel (7 dagen in de week, 12 uur per dag), hij lijkt er oprecht blij mee.

Mbarara

      1 Comment on Mbarara

Nog even over gisteren, vrijdag. De meeste chauffeurs blijven gas geven, ongeacht de situatie. Wij minderen bij de meeste situaties vaart, zeker als er mensen lopen of fietsers. Vrijdagochtend kwamen we een fietser tegen die door een voorbij razende auto omgevallen was. Achter op de fiets had hij rieten matten liggen, die aan beide kanten meer dan een meter uitstaken. Wij dachten hem even te helpen. Hem en zijn fiets overeind krijgen viel behoorlijk tegen, de matten zijn loodzwaar. Met zijn drieën krijgen we de fiets overeind. Zijn maatje had een stapel brandhout achter op de fiets. Hij kon niet helpen, anders zou hij ook om kiepen. Nu moest het riet nog in balans achter op de fiets komen. Gelukkig kregen we hulp van een derde jongen die ook rieten matten op zijn fiets vervoerde. Hij kon met een stok zijn fiets met matten rechtop neerzetten! Met zijn vieren krijgen we de matten in evenwicht.
Ondanks dat het nog voor 9 uur was, liep het zweet van de jongens hun voorhoofd. Wij bieden de jongens 2 flesjes Pepsi Cola aan. Een van de jongens vroeg of er alcohol in zat? Nee, zei de ander: het is priklimonade, joh.

We zien onderweg dat er van alles en nog wat achterop fietsen en brommers wordt meegenomen: banken, deuren, motorkappen, kippen, geiten, varkens, water, oneindig veel bananen, hele gezinnen etc.

Omdat we naar het zuiden rijden en steeds hoger komen is het veel groener. We waren al koffie en katoen tegengekomen, we rijden nu uren langs theeplantages en dennenbossen.

Zaterdagochtend 2 februari zitten we in Fort Portal weer vroeg aan het ontbijt, voor het eerst is het echt fris. Doel vandaag is het Queen Elizabeth National Park. We hopen mooi uitzicht te krijgen op de Mwenzori Mountains. Maar dat valt door de bewolking wat tegen. Het gebergte loopt door in Congo en heeft met Mount Stanley een piek van boven de 5 km.

Even onder Kasese passeren we de evenaar en maken een foto bij het evenaar beeld om dit te bewijzen 🙂 Voor het eerst worden we aangehouden door een politieman, hij is de eerste die ons naar een rijbewijs vraagt. Onze tactiek bij Afrikaanse agenten is altijd heel beleefd te zijn en gelijk naar de weg vragen. Hij vraagt nog wel of we een bijdrage hebben om zijn zus te supporten …

QENP is zeer groot en ook weer bijzonder mooi en gevarieerd. We beginnen met een route door het kraterlandschap. Kraters met en zonder water, af en toe ruikt het naar zwavel en rotte eieren.
Voor de 2e maal deze trip, komen er tse tse vliegen de auto binnen, die kunnen gemeen prikken. Terwijl Ed probeert te voorkomen dat de auto een krater inrolt, gaat Marja de strijd aan met de vliegen. Het is een ongelijke strijd, de vliegen winnen 🙁

‘s Middags doen we een boottocht door het Kazingu kanaal, tussen Lake George en Lake Edward.
Weer een mooie boottocht, met buffalo’s, olifanten, nijlpaarden en heel veel vogels.
‘s Avonds eten we met uitzicht om het kanaal. We drinken in het donker een biertje voor onze banda, hopend dat er een nijlpaard of olifant voorbij komt.

Zondagochtend ontbijten we met echte Oegandese koffie en maken we plannen voor de komende dagen. De visarenden zijn ook bezig met hun ontbijt, zij plukken de vissen uit het water.

Vandaag bekijken we twee andere delen van QENP. QENP is groot, heeft verschillende delen, er liggen dorpen in het park en er loopt een ‘highway’ doorheen (niet nodig om te vermelden dat deze under construction is).

We gaan op zoek naar flamingo’s in Kyambura. We zien een paar prachtige kratermeren, nijlpaarden en olifanten. Verder hardwerkende mensen op de katoenvelden. Geen flamingo’s natuurlijk.

Daarna gaan we naar Kasenyi. Doel was natuurlijk wild zien en het liefst grote katten. We worden nog enthousiaster als de man aan de gate zegt, dat er in bomen hangende leeuwen zijn gesignaleerd. Wij kunnen ze echter door de wirwar aan wegen niet vinden 🙁 Wel zien we ontelbare bokken/herten, nijlpaarden, bee eaters en visarenden. Het tweede deel van de middag proberen we de zuid route uit. We lopen helemaal vast op slechter wordende / onduidelijke paden. De gaten in de weg worden groter en het gras hoger. De wegwijzers in de Oegandese parken blinken niet uit in duidelijkheid (if any) en worden slecht/niet onderhouden. Met het zweet in de handen en Google Maps navigeren we ons uit deze lastige situatie.

‘s Avonds genieten we weer van ons heerlijke restaurant aan het kanaal, waar we de enige gasten zijn. Het personeel zit Man United te kijken. Althans niet allemaal. Een aantal mannen slacht achter het restaurant een geit, hangen hem op aan een boom en bewerken de geit voor consumptie.

Maandagochtend ontbijten we voor de laatste maal met uitzicht op het Kazingu kanaal, met knorrende nijlpaarden en grazende knobbelzwijnen. We rijden langzaam QENP uit en spotten nog wat olifanten. Ook op de snelweg (hadden we al verteld dat er aan de weg wordt gewerkt?) hebben we last van overstekende olifanten. We rijden weer door een mooie groene heuvelachtige omgeving met veel thee- en bananenplantages.

Bij een marktje met veel bananenverkoopsters dachten we even de benen te strekken en bananen te kopen. Nog voordat de auto stilstaat, staan alle verkoopsters al rond de auto.

We willen voordat we naar huis gaan nog Lake Mburo bezoeken, maar hebben geen zin om de hele dag in de auto te zitten. We zoeken een hotel in Mbarara en wandelen ‘s middags door het centrum van deze “moderne” markt.
Traditiegetrouw gaan Ed zijn slippers kapot tijdens de vakantie. Op de markt vinden we de plaatselijke shoerepairman, hij repareert Ed zijn slippers voor een kwartje 🙂