Ikebukuro 3

      No Comments on Ikebukuro 3

Dinsdag 21 mei was een echte offday. Het begon met stortregen en dat hield niet meer op, uitgerekend op de dag dat we met zijn tweeën op pad konden en Marja haar laatste dag in Tokyo :)Na een laat ontbijt gingen we eerst allerlei praktische zaken regelen: pasmo pas opladen, simkaart kopen, zitplaats reserveren voor vrijdag voor de trein naar de luchthaven. Onze plannen voor vandaag moesten we flink aanpassen.

Eerst gingen we naar Shibuya om het bekende kruispunt in de regen te bekijken. Overal in Japan zijn van deze crossings, maar deze kan erg druk worden. Daarna door naar Tokyo station, alle grote stations hebben hier eindeloos grote ondergrondse winkelcentra. Tokyo street heeft Ramen street en Character street. Half Japan stond in de rij voor een kom ramen. We vonden er niet veel aan. Buiten het stadion hebben we geluncht, zonder wachtrij.We stappen weer op de train richting Odaibo, in Shimbasi stappen we op de Yurikamome (geautomatiseerde trein) die via de Rainbowbridge naar Odaiboi gaat. Odaibo is een leuk stukje Tokyo met een paar mooie gebouwen, een stadsstrand, heel veel winkels en uitzicht op Tokyo en de Rainbowbridge. Plan was deze laatste in het donker te fotograferen. De brug past de kleur van de verlichting aan aan het seizoen, wij hadden duidelijk niet voor het meest spectaculaire seizoen gekozen.
Zoals gezegd een beetje een waardeloze dag, met de hele dag regen 🙁

Woensdag de 23e gaat Marja op pad richting het zuiden. Ik slaap een beetje uit ga twee haltes met de metro naar het Bunkyo Civic center. Op de 26e etage heb je hier kans om, naast een mooi uitzicht op de stad, Mt. Fuji te zien. Hier geen hordes toeristen, wat weer als nadeel heeft dat echt alles in het Japans is. Het uitzicht is prachtig, alleen Mt Fuji is in geen velden of wegen te bekennen.
Onder het Civic center ligt een prachtig parkje: Koshikan Korakuen. Tuinen en parken onderhouden kunnen Japaners als geen ander.Volgende doel was de Nezu Shrine, vlak bij Ueno Park. Ik besluit er naar toe te wandelen in plaats van te treinen. Een pittige wandeling, door een stukje onbekend Tokyo.
De Shrine is weer prachtig. De Shrine is bekend om zijn bloemenpracht in het voorjaar. Ik was waarschijnlijk een week te laat 🙁

Volgende stop is Ueno park, waar ook een aantal tempels staan, een mooi meer heeft verder veel groen.
Na het park slenter ik door de straatjes tussen Ueno en Okachimachi. De lunch is vandaag sushi 🙂 De sushi wordt vers voor mijn ogen klaar gemaakt. Naast me probeert de bedienster met een netje een vis uit een aquarium te krijgen. De vis heeft er weinig zin in, even later ligt de vis op een mini BBQ van de man die naast me aan de bar zit.Voor het volgende stukje pak ik de metro naar Asakusa. Asakusa ken je van de Sensoji tempel en uitzicht langs het water op de Tokyo Skytree. Ik wandel wat rond, eet dikke lekkere ramen en maak begin van de avond een aantal prachtige foto’s (vind ik zelf dan).

Donderdag 23 mei weer een prachtige dag. Een mooie dag voor de kust. Weer met de trein richting Kamakura, alleen dit keer stap ik in Fujisawa over in een elektrische tram naar Enoshima. Bij het uitstappen weet ik gelijk dat ik de goede keuze heb gemaakt: een dame fiets met een longboard door het dorp 🙂

Vlak voor de kust ligt een eilandje met tempels en uitzichtpunten. Ook hier kan je op een mooie dag Mt Fuji zien. Het is een prachtige zonnige dag, maar niet helder genoeg voor Mt Foetsie.Met de elektrische tram ga ik verder richting Kamakura langs kleine dorpjes, door smalle straatjes en langs de zee.
Wat opvalt is dat er overal langs de kust flink gesurft wordt ondanks dat het donderdag is. Hoe doen die surfers dat?

Ik stap uit in Yuigahama beach en loop met de voeten in de oceaan richting het centrum van Kamakura. Nog even slenter ik door de drukke winkelstraat van Kamakura en spring dan op de trein richting Ikebukuro, dat al een beetje als thuis begint te voelen. Time to leave.

Ikebukuro 2

      1 Comment on Ikebukuro 2

Zaterdagavond vind ik met Marja nog een leuk restaurantje om lekker te eten. Restaurants hier in overvloed, alleen kiezen blijft lastig 🙂 Na het eten val ik als een blok in slaap.

Zondag 19 mei weer op tijd op, ik scoor een ontbijtje in de 7Eleven en ga weer richting station. Waar zouden we zijn zonder de trein/metro?
Met de Yamamoto lijn gaat het naar Ueno en dan met de Ginza lijn naar Asakusa. Asakusa is de wijk van de bekende Sensoji Tempel (je weet wel die rode). Ook kan je langs het water wandelen met uitzicht op de 600 meter hoge Skytree en het hoofdkantoor van de Asahi-brouwerij, die vorm en de kleur van een pint bier heeft (lollige jongens die Japaners).

In Asakusa loop ik toevallig Marja tegen het lijf. Normaal gesproken is het altijd druk bij de tempel, maar nu is het 3 dagen feest. Dat geeft een leuk en extra druk sfeertje met allemaal verklede Japanners en allerlei optochten. Om de drukte te ontlopen, wandelen langs het water en nemen daarna de metro terug naar Ueno, daar slenteren we door Ameyoko en het Ueno park. Ook lunchen we er in een van de vele tentjes onder het spoor. We pakken de trein naar Shinjuku station, zo mogelijk nog groter dan Ikebukuro. De tweede helft van de middag wandelen we door Shinjuku met name in de wijk Kabukicho. Naast veel winkels is dit ook een uitgaanswijk en een van Tokyo’s red light-districts (eat your heart out 020). We slenteren door Godzilla street, waar boven op een enorme bioscoop Godzilla om het uur stoom afblaast. Daarna gaat het door de smalle straatjes van de Golden-Gai, waar je allemaal mini kroegjes (voor 4 tot 8 personen) hebt. We verbazen ons over de protserige reclames van het inmiddels wereldberoemde Robot-restaurant.
We eten in Kabukicho en gaan ‘s avonds weer terug naar onze hotels.

Mijn voeten zijn inmiddels vijf centimeter afgesleten van het wandelen, maar dan wordt gelukkig alleen maar erger.

Maandagochtend ga ik met de Shonan-shinjuku lijn naar Kamakura. Omdat het nog spitsuur is kan je het vrij druk noemen op Ikebukuro station. Op het perron zie ik als de deuren van de trein opengaan, de mensen eruit poppen. Ik vrees het ergste voor mijn trein, maar het was te doen. Bovendien wordt het steeds rustiger in de trein naarmate we Tokyo verlaten.

Kamakura wordt ook wel klein Kyoto genoemd, het ligt tegen een heuvel aan en het wemelt ervan de tempels. Belangrijker is dat het ook aan zee ligt 🙂

Na een goed uur stap ik uit in Kita-Kamakura. Ik ben van plan een aantal tempels lopend te bezoeken. Wandelen in deze groene omgeving is gezonder dan in de stad.

Gelukkig heb ik een Japanstalige kaart van het gebied kunnen scoren, dus dat helpt (een beetje). Eerst bezoek ik de Engakuji tempel en de Kenchoji tempel. Die laatste is prachtig. Deze tempels zijn lekker rustig, omdat ze ver van het centrum liggen. Wel zijn er veel schoolkinderen, die Engels willen oefenen. Gelukkig vragen ze niet om geld na afloop. Sterker nog ik krijg een mooi gevouwen orgami figuurtje.

Langzaam kom ik dichter bij het centrum en bij de grote Hachimangu shrine, deze ligt mooi tegen de heuvels en kijkt recht uit op de centrale straat van Kamakura. Zeg maar een soort Coolsingel, zonder Feyenoord-supporters. Als je die straat helemaal uitloopt, kom je uit bij de oceaan (voor als je nu ongeduldig wordt, de volgende alinea overslaan).

Ik sla echter linksaf, loop een hoop tempels voorbij en loop bij de Hokokuji Temple naar binnen. Deze is niet zozeer bekend vanwege zijn tempel, maar wanwege het bamboe-bos. Een mini- bos eigenlijk, maar wel mooi. Zoals eigenlijk alle Japanse bossen en tuinen.

Ik wandel terug naar de hoofdstraat en je raadt nooit wie ik daar tegenkom? Je mag nooit meer raden. Samen lopen we naar het strand en lopen een eind over het strand. Er wordt zowaar ook gesurft, maar het is geen surf waarvoor ik in Nederland naar zee zou rijden …
Marja gaat weer terug en ik bezoek nog de Hasedera Temple (mooie uitzichten) en de Kotokuin Temple, beter bekend als the Great Buddha. Je kopt hemzelf al in: een enorme Boeddha.

Daarna snelwandel ik terug naar het “centraal station” van Kamakura en rijdt terug naar Ikebukuro in een afgeladen trein.

‘s Avonds ga ik weer uit eten met Marja in een tent vol ramen en soep naar binnenslurpende Japaners. Wederom een enerverende en vermoeiende dag. Slaap lekker.

Ikebukuro

      1 Comment on Ikebukuro

Donderdagmiddag ga ik met de trein naar Schiphol. Laat het nu net de middag zijn dat onze vrienden uit Ouderkerk ad Amstel hun kampioenschap vieren (hoe lang was dat ook al weer geleden?). In ieder geval vult de trein zich in Delft en Leiden met bierdrinkende 020 supporters. In Rotterdam en Den Haag stapte er niemand in met een 020 sjaaltje. Tijdens de treinreis deden zich geen noemenswaardige incidenten voor.Eind van de dag vlieg ik in uurtje of 11 naar Narita airport een stukje buiten Tokyo. Een beetje gaar van de vlucht stap ik rond het middaguur op vrijdag 17 mei uit het vliegtuig. Eenmaal door de douane koop ik uit een automaat een pasmo pas, zeg maar een ov chipkaart+. Daarna koop ik een open retour voor de Narita Express naar Ikebukuro. Deze luxe trein brengt me in 1,5 uur naar Ikebukuro station, een kwartiertje lopen van mijn hotel. Marja had al gewaarschuwd, het is een beetje een groot station. Het lukt me om te verdwalen 🙁 en aan de verkeerde kant van het station uit te komen (het station staat met 2 andere stations uit Tokyo in de top 3 van drukste stations ter wereld). Toch maar de navigatie inschakelen. Eind van de middag ben ik in mijn kleine hotel kamer, die wel van alle gemakken is voorzien.

Begin van de avond eet ik mijn eerste bak ramen met gyoza en een bescheiden biertje. Marja zou om 8 uur ‘s avonds aankomen vanuit Zuid Japan met de Shin kansen.Marja vind ik natuurlijk (je wint nog eerder de Staatsloterij dan iemand vinden op dit station) bij exit 35 en we wandelen naar haar hotel en gaan daar nog even de “stad” in 🙂

Zaterdag gaan we samen naar het station, zodat Marja wat voorbereidingen kan doen voor de komst van de volgende groep. Daarna ontbijten we samen. Marja moet die middag de nieuwe groep ophalen. Ik ga op pad, gewapend met pasmo-pas en camera (en leesbril 🙁 ) Tokyo in.Ik neem de metro naar Kasumigaseki, stap over op de Hibya Line en stap uit in Kamiyacho. Ik wandel naar de Tokyo towers (een grotere variant van de Eiffeltoren) en geniet vanaf het observatiedek van het uitzicht. Wat een stad! Op 10 minuten wandelen ligt de Zojo-ji tempel. Het is een indrukwekkend complex. Maar het mooiste zijn toch de kleine figuurtjes met rode gebreide mutsjes ter bescherming van de kinderen.

Begin van de middag neem ik de metro naar Roppongi Hills. Weer een supermodern winkelcomplex met moderne gebouwen. Het kan me niet echt boeien. Ik pak de Oedo Line en stap uit in Yoyogi. Je verwacht dan zo in Yoyogi park te zijn, maar dat was nog een gezonde wandeling. Yoyogi park is bijzonder mooi en bekend vanwege de Meiji Jingu tempel. De tempel wordt veel gebruikt om te trouwen. Het was een mooie wandeling door het park en tempel.

Aan de andere kant van het park loop ik Harajuku in een beetje een alternatieve/hippe winkelwijk, o.a. bekend van Takeshita-dori. Inderdaad heeft de wijk megadrukke grote winkelstraten, maar ook smalle straten met leuke alternatieve winkels ( if you are into shopping). Eind van de middag ga ik via de Yamamoto Line, in een overvolle trein, terug naar Ikebukuro en plof dood vermoeid neer op mijn hotelbed.