Nha Trang
Zaterdag 21 februari na het ontbijt grabben we een taxi naar Saigon Ga, waar we de trein nemen naar Nha Trang. We waren erg nieuwsgierig hoeveel ruimte we krijgen om te zitten. Treinstation en trein zijn wat gedateerd, maar gelukkig zijn de zitplaatsen zeer ruim 😀
De trein SE22 rijdt langzaam Saigon uit, rakelings langs woningen. Daarna wiebelt de trein met een snelheid van (heel af en toe) bijna 80 km per uur door het groene landschap. Soms staan we ook minutenlang stil omdat we moeten wachten op een tegemoetkomende trein. Het stopsignaal wordt gegeven door een mannetje langs het spoor met een rode en gele vlag.
We doen zo’n 8 uur over de 380 km, daar hebben ze in buurland China ruim een uur voor nodig. Begin van de avond zijn we in Nha Trang. Met een taxi gaan we naar ons luxe hotel vlakbij het strand 😀
Nha Trang is een vrij grote stad grenzend aan zee. Aan de kust is Nha Trang uitgegroeid tot een soort Benidorm. Het enige verschil is dat hier de voertaal Vietnamees en Russisch is ☹️
Zondagochtend, na een luxe Vietnamees ontbijt maken we een wandeling langs de boulevard in de schaduw van de palmbomen. We passeren veel Russinnen met opgeblazen lippen en andere geplastificeerde lichaamsdelen. Ook als we worden aangesproken gebeurt dit in eerste instantie in het Russisch. We liggen even op het strand en Ed neemt een duik in de Zuid Chinese zee.
In de middag plannen we de komende week en maken een lange wandeling. De temperatuur is hier aangenamer dan in Saigon. Het kwik blijft hooguit steken op 30 graden, met in de middag een zeebries.
Maandag en dinsdag doen we rustig aan door te wandelen en een deel van de dag onder een palmboom op het strand te liggen De maisverkoopster probeert op het strand met Russische liedje de Russen tot een koop over te halen.
In ieder geval leren we deze dagen in Nha Trang beter Russisch dan met 100 dagen achter elkaar Duolingo. Spasibo.
Verder bezoeken we hier de apotheek. We zijn beide sinds het begin van de reis snotverkouden/grieperig. Marja ligt in dit proces 2 dagen voor. Het is op dinsdag zelfs zo erg dat Ed geen bia Saigon drinkt bij zijn eten. In ieder geval kopen we bij de apotheek pillen om de pijn te verminderen en neusspray om ons neustussenschotje weg te spuiten.
Diepvriesnachttrein
We verlaten op dinsdagavond het gerussificeerde Nha Trang en nemen de nachttrein naar Da nang. De trein is sowieso een uurtje te laat. Je mag hier pas het perron op als dat wordt aangegeven. Op de borden en via de omroep wordt verteld dat de trein vertrekt van spoor 2. Het is goed om te weten dat je hier bij het wisselen van perron gewoon over de rails mag/kan lopen, zo intensief is het treinverkeer niet. Iedereen staat dus braaf op perron 2 te wachten. Een medewerker geeft aan dat we naar perron 1 moeten, dus iedereen braaf over de rails naar perron 1.
De trein die binnenkomt komt natuurlijk gewoon binnen op spoor 2 🤔 Verbazing en verwarring zeker bij de buitenlandse passagiers. De deuren van de trein gaan niet open aan de perron zijde, maar aan de andere kant. Iedereen probeert via het spoor met zijn bagage de trein in te klimmen. Dat is vanaf spoorhoogte iets lastiger dan van perronhoogte. Bij 11 uur ‘s avonds vertrekt de SE10 voor een rit van zo’n 11 uur naar Da nang. Mooi hoor ik je denken, lekker een lange nacht slapen. We hebben een cabine met vier slaapplaatsen geboekt. Marja onder en Ed boven. Tot zover het goede nieuws. Ed kwam voor een fijne slaapplaats eigenlijk aan twee kanten een paar centimeter te kort. Verder hebben we voor de zekerheid een lap bij ons mocht het misschien frisjes worden. Marja was zo verstandig ook nog een vest aan te hebben. Ed begon met de lap over zich heen. Daarna ook nog de bij de slaapplaats behorende dunne deken en na verloop van tijd ook nog de deken van het vierde niet bezette bed. Omdat Ed boven lag, lag hij vlak onder de airco 🥶
Van slapen kwam niet veel en woensdag 10 uur komen we met bevroren wenkbrauwen aan op het station van Da nang. Op het stationsplein ontbijten we in de zon om weer te ontdooien.
Hoi An
Na het ontbijt bestellen we een Grab-taxi en rijden in drie kwartier naar Hoi An. Hebben we in grote steden wel eens gehad dat we in de goede straat waren, maar in de verkeerde wijk. Nu lukte het ons bij een hotel aan te komen met nagenoeg dezelfde hotel als ons eigen hotel 🫣
Nadat we het goede hotel hebben gevonden, gaan we zwaar gedrogeerd het oude centrum van het dorp verkennen. Het dorp komt ‘s avonds pas echt tot leven, met verlichte lampionnen op land en op het water.
Donderdagochtend vragen we bij de receptie hoe/waar we een fiets kunnen huren. Wacht maar even 10 minuten zei de man achter de receptie. Tien minuten later komt er een brommer aangereden met onze fietsen achterop. De fietsen zijn voor ons wat klein, gammel en de handrem doet het nauwelijks (het hele idee van fietsen is natuurlijk dat je zo min mogelijk remt). Maar voor 1,67 euro per fiets voor een dag huur, vinden we het een prima deal 💲
We fietsen over een lange fietsbrug naar het eiland Cam Kim, waar de hele ochtend fietsen langs rijstvelden en kleine dorpjes 🚲 Na de lunch rijden we de andere kant Hoi An uit langs de rijstvelden richting strand, waar we een duik in zee nemen. ‘s Avonds is het natuurlijk weer tijd voor de verlichte ballonnen van Hoi An.
Vrijdag pakken we de taxi naar een hotel in Da nang. Dat is een ritje van nog geen drie kwartier. Ook Da nang beach is weer een aaneenschakeling van hotels, restaurants, spa’s en massagesalons.
Komend weekend zitten we voor het eerst van ons leven in een vijfsterrenhotel, we zijn benieuwd. We blijven ons verbazen over de prijzen, soms hebben we een warme maaltijd met twee grote bieren voor nog geen 6 euro.
