Ha Noi
Het voordeel van onze overnachtingen in Ha Noi is dat we geen wekker hoeven te zetten. Elke ochtend om 7 uur worden we door speakers op straat wakker gezongen door een dame, gevolgd door een betoog van zeker een half uur. Ons Vietnamees is niet goed genoeg om het te begrijpen.
Volgens onze AI-vriend heeft Ha Noi recent zijn luidsprekersysteem door de hele stad verbeterd. Hiermee kan de overheid nieuws, alerts en propaganda verspreiden. Iets dat al uit de jaren ’60 dateert. Wel jammer dat het ten kosten van onze nachtrust gaat 🥱
Zaterdag 14 maart maken we een flinke wandeling naar het West Lake en ontdekken we nog iets wat de Fransen goed hebben gedaan (het moet niet gekker worden). Naast stokbrood hebben zij ook koffie geïntroduceerd in Vietnam ☕️ Er zijn overal in Vietnam (hippe) coffeeshops (net als in de rest van de wereld) en eten we bijna dagelijks een stokbroodje belegd met alles wat maar eetbaar is (Banh mi).
Bij het West Lake aangekomen huren we geen waterfiets in de vorm van een zwaan, maar bekijken wat tempels.
Dan volgt het hoogtepunt van onze Vietnamtrip: we wandelen over het enorme plein waar het mausoleum van Ho Chi Min staat. Uncle Ho is de main man hier. Hij heeft de Fransen eruit gegooid en was ook deels verantwoordelijk voor de aftocht van de Amerikanen, hoewel hij dat zelf niet meer heeft meegemaakt.
Hierna is het de beurt aan de Keizerlijke stad van Thăng Long. Deze is niet zo mooi als in Hue, maar het museum over de oorlog met de Fransen en Amerikanen is interessant.
Zaterdagavond is party night en wringen we oms door de gekte van beerstreet 🥳
Zondag is rustdag, alleen niet voor het Hanoi speakersysteem. We horen nu de hele dag gezang en klinkt niet als Jack Johnson. Meer als Celine Dyon die gekeeld wordt. We gaan op zoek naar een ATM. De vierde ATM accepteert onze kaart 🎉 We drinken koffie in een van de duizenden coffeeshops en wandelen rond het meer. Wij literaire bierdrinkers gaan naar bookstreet, maar deze is afgesloten vanwege verkiezingen.
Zaterdagavond hebben wij gelachen om een blijkbaar illegaal groot terras, waar klanten en personeel als een gek alle tafels en stoelen naar binnen aan het gooien waren, toen de politie arriveerde.
Zondagavond zaten wij een bescheiden consumptie te drinken op een klein terrasje, toen het personeel ook spontaan stoeltjes en tafeltjes naar binnen gooide, terwijl wij ternauwernood onze gevulde glazen konden redden. In de verte was politie gesignaleerd 🚓
Maandag pakken we de taxi naar het dorpje Cu Da. Dit ligt aan de rand van Ha Noi, maar wij zijn gelukkig even weg uit de drukte. Hier rijden alleen een paar brommers en voor de rest is er rust en zien we twee hele mooie tempels.
Dinsdag bereiden we het vervolg van onze trip voor. We boeken een hotel, wisselen geld, checken of alle noodzakelijke apps werken, installeren een e-sim, proberen online in te checken bij China Southern Airlines (niet gelukt 🙁), bekijken metro routes, kortom een dag hard werken.
Natuurlijk eten we voor de laatste keer een broodje bij ons favoriete banh mi tentje. Wandelen langs het meer en inhaleren alle uitlaatgassen in de Old Quarter.
Back to the Future
Woensdag staan we op tijd op. Voor de laatste keer deze trip banana pancake voor ontbijt. De grab taxi brengt ons door de drukte naar de luchthaven van Ha Noi.
Cảm ơn Việt Nam!
We vliegen in anderhalf uur naar Guangzhou, waar het een uur later is dan in Vietnam en 28 graden volgens de piloot. Vanaf de luchthaven is het nog meer dan een uur met de metro (lijn 3 en 1) naar metrostation Ximenkou vlakbij ons hotel, dat we makkelijk vinden.
De dames van de receptie zijn niet vaardig met Engels, maar met Wechat lukt het goed.
Guangzhou
We wandelen gelijk naar de Bejing Road Pedestrian Street. We kijken onze ogen uit naar de enorme winkels, verlichting en enorme billboards en de inmense grote Dafo tempel die we bezichtigen. Waar we ook blij mee zijn is de rust in vergelijking met Ha Noi. Het is zeker zeer druk, maar bijna alle scooters en auto’s rijden elektrisch. Dat scheelt een hoop herrie en luchtvervuiling.
Terug in het hotel brengt een bezorger een pakje en levert die af bij de robot die in de lobby staat. De robot gaat gezellig met ons mee de lift in om het pakketje af te leveren 🦾
Donderdagochtend na het Chinees ontbijt, waar we samen met slurpende andere hotelgasten aan een grote ronde tafel zitten, wandelen we naar de tempel van de Six Banyan Trees. Weer een enorm complex, waar verschillende ceremonies plaatsvinden. Na deze tempel wandelen we richting de Chen Clan Ancestral Hall.
Wellicht een onnodig detail, hoor ik je denken, maar onderweg drinken we koffie bij de Family Mart. Bij de ingang van het de Chen Clan Ancestral Hall is het zo druk, dat we even gaan zitten in het naastgelegen parkje om te bedenken wat we gaan doen.
Marja ontdekt dat ze haar telefoon kwijt is. Fase 1: paniek 😱 Fase 2: Ed belt Marja, er wordt niet opgenomen. Fase 3: we proberen zonder resultaat allerlei ‘vind mijn telefoon’ apps. Fase 4: we spreken een politie agent aan. Die roept een collega erbij die twee woorden engels spreekt in plaats van een. Fase 5: de agent belt met het politiebureau. We krijgen een agent aan de lijn die engels spreekt en zegt dat hij ons op komt halen. Fase 6: we zitten achter in een politie auto op weg naar het politie bureau 🚓 Fase 7: op het politiebureau probeert de engels sprekende agent bij ons te achterhalen wat we allemaal hebben gedaan vandaag. Fase 8: de agent zegt dat wij maar moeten gaan lunchen en daarna terugkomen, hij gaat wat onderzoek doen. Fase 9: wij besluiten bij de eerder genoemde Family Mart iets te eten te halen, waar de kassiere gelijk Marja’s telefoon omhoog houdt 🎉 Fase 10: terug naar het politiebureau (met iets lekkers) om te vertellen dat we de telefoon hebben gevonden. De engels sprekende agent was blij en gaf ook aan dat hij ons op beelden de hele ochtend heeft kunnen volgen en dat de ritssluitingen van Marja’s rugzak steeds dicht waren 🎥 Zijn collega voegt nog toe: zie je wel dat China het veiligste land ter wereld is 😀
In de loop van de middag gaan we met de metro naar het Flower City Square. Een enorm plein omringt door moderne hoogbouw, het loopt over in een park en je hebt zicht op de bekende Canton Tower. Verder staan er mooi ontworpen gebouwen als het operahouse, een enorme bibliotheek en het stadion voor de Asian games later dit jaar. We wandelen de blaren op ons voeten en belonen ons zelf met een biertje (Wusu) op een terras in het park 🍺
Na het eten wachten we tot het donker wordt om de verlichte stad te zien en vooral de prachtig verlichte Canton tower (zo’n 600 meter hoog). We pakken voor een halte de metro en stappen uit onder de tower en gaan met de lift naar het op 433 meter gelegen observatiedek voor de mooie uitzichten op de stad. Na een vermoeiende dag vallen we eind van de dag als een blok in slaap 😴
Ook vandaag hadden we diverse gesprekken met Chinezen, zonder dat beide partijen een idee heeft waar het over gaat. Bovendien hebben wij Mandarijn’s in onze vertaalapp staan, maar dat is toch net weer anders dan het Kantonees dat ze hier spreken.
Vrijdagochtend zien we vanuit ons hotelraam de schoolkinderen op het schoolplein massaal bezig met de ochtendgymnastiek. We regelen wat zaken voor de komende dagen en gaan weer op pad (met de metro natuurlijk). We stappen uit bij Yuntai garden en stappen in de kabelbaan naar Baiyun Mountain. Deze 300 meter hoge heuvel geeft een mooi uitzicht over de stad (bij helder weer dan 🙁). We maken een wandeling en bezoeken natuurlijk een tempel.
Eind van de middag gaan we met de kabelbaan en de metro naar Shangxiajiu Pedestrian street. Vanzelfsprekend vol met winkels en restaurants. Deze is echter wat gewoner dan de fancy Bejing Road Pedestrian street. Eigenlijk meer voor gewone mensen (zoals wij). Maar zeker net zo leuk.
Inmiddels worden we steeds beter met de dagelijkse Chinezen zaken en dat is vooral betalen en eten bestellen via Alipay. In nagenoeg elk restaurant (groot of klein) bestel je je eten via Alipay door de QR code op de tafel te scannen.
