Maandag 24-1 weer een relaxte dag in Sihanouk aan het strand en buskaartjes gekocht voor naar Phnom Penh voor dinsdag.
Dinsdagochtend met de bus vertrokken naar Phnom Penh en begin van de middag aangekomen.
Altijd veel te zien onderweg. Overstekende koeien, allerlei vervoer van veel te zwaar en te hoog en te breed beladen busjes en motoren en allerlei agrarische vervoersmiddelen.
Toppunt vinden we nog steeds de brommer met een volwassen varken overdwars achterop (varken ligt op zijn rug en leeft nog). De busritten vallen qua gevaar mee, althans ze rijden niet net als in Indonesië vol gas op het midden van de weg alles van de weg afduwend.
Het verkeer werkt hier anders dan bij ons. Niet de verkeersregels zijn belangrijk, maar het ontwijken van andere objecten die aan het verkeer deelnemen is de grootste uitdaging.
Wij hebben de tactiek van het te voet oversteken van wegen inmiddels ook aangepast: ipv zo snel mogelijk oversteken, gewoon op je gemak (met ietwat suïcidale instelling) oversteken. Zo blijft het voor iedereen overzichtelijk en gebeuren er geen onverwachte dingen.
’s Middags hebben we onze paspoorten afgegeven, zodat we een Visa kunnen kopen voor Vietnam. Ook hebben we bootkaartje gekocht om donderdag naar Vietnam te varen (Chau Doc).
Woensdag 26-1 nog een dagje Phnom Penh omdat we moeten wachten op onze visa. Die besteden we goed door eerst een tempel/klooster te bezoeken. The best things in life are free. Moet je voor de Royal Palace 6 euro betalen en wordt je er uitgejaagd als de koning komt, in de tempel kan je op je gemak rondwandelen zonder horde toeristen. De monniken zijn zeer spraakzaam en leggen van alles uit. Hadden we eerst het idee dat mannen hier monnik voor het leven werden, dit is echter niet zo. Het is meestal voor een aantal jaren en ook al wil je het alleen voor het weekend het is allemaal mogelijk. Tenminste als we goed hebben begrepen, want het engels is nogal gebrekkig.
Daarna gaan we voor Ed een nieuwe zwembroek te kopen. Dat is nogal een verzoeking aangezien de gemiddelde zwembroek in Cambodja pijpen tot over de knie heeft. Uiteindelijk slagen we in een warenhuis waar we (ja ja onze leeftijd gaat tellen) naar memory lane worden genomen zodra we in de lift stappen. Er staat hier nog een man die de knoppen bedient, zoals we vroeger bij V&D hadden. Ook de flesjes exota drank doet ons aan meer dan 30 jaar geleden denken. We slenteren nog wat over de oude markt en eten een hapje. Waar je ook gaat zitten, altijd komen er wel wat mensen langs die bedelen om geld. Onze riels raken langzaam op. Wat zouden die afgedankte rolstoelen, hulpmiddelen en kleding hier goed van pas komen.
In de middag nemen we aan de rivier maar een pilsje om het wachten op onze visa te bespoedigen. Daar komen weer wat kinderen bij ons aan tafel om boeken, sjawls, armbandjes etc. te verkopen. Een van de meisjes heeft twee onvolgroeide handen en geen vingers. Toch lukt het haar om te schrijven en naar school te gaan. Na een praatje rekenen we af en de kinderen lopen met ons op naar de boulevard. Daar kijken ze ons met van die treurige ogen aan bij de ijssalon dat we ze maar trakteren op softijs. Een rib uit ons lijf maar vooruit.
Op de terugweg komen we de treurige olifant tegen die we al eerder zagen in het park. Hij moet mensen trekken door op de drukke boulevard tussen rijen toeterende auto’s te wandelen voortgedreven door een gillende mahout.
Nog een laatste maal in deze crazy city met 1.1 miljoen inwoners en dan gaan we weer pakken voor de boottocht naar Vietnam.
