Donderdag 27-1
Dachten we dus dat we kaartjes hadden gekocht voor de snelle boot van Phnom Penh naar Chau Doc in Vietnam. Het idee was 8.30 uur weg en 13.30 uur in Chau Doc. Het ging ongeveer als volgt, dit alles voor slechts 19 us dollar p.p.
Om ca 8.15 uur worden we opgehaald vanaf ons hotel met een busje. Busje is volgeladen met bagage en passagiers (onze reisgenoten voor deze dag). Onze bagage wordt er in weggewerkt en wij worden ook in de bus geduwd, één van de begeleiders bleef achter. Daar was geen plaats meer voor.
We worden afgezet op het kantoor / café van de bootmaatschappij. Wat vage berichten dat er wat vertraging was en dat we niet in Phnom Penh maar een eindje verder gaan opstappen.
Om 09.30 uur zitten we weer in het volgeladen busje. Bagage nu in een andere auto. We rijden opzichtig langzaam en met veel omwegen rijden we Phnom Penh uit. Onze medepassagiers beginnen inmiddels kritische vragen te stellen aan de chauffeur. Wat is er aan de hand? Gaan we nu met de snelle of de langzame boot? De antwoorden bleven vaag van de steeds druk bellende chauffeur.
Om ca 10.30 uur worden we buiten de stad afgezet bij een veerpont, waar we moesten wachten.
Eindelijk komt de aap uit de mouw: de boot moet nog gerepareerd worden. Zo’n anderhalve uur hangen we in hangmatten en dan is er ineens de boot. Eindelijk op weg. Dat het niet de snelle boot was, werd snel duidelijk. Van alle kanten werden we ingehaald door zogenaamde express-boten (de echte snelle boten dus). Na anderhalf uur meren we ineens af aan de kant. Er meerde ook nog een boot af die vanuit de richting Vietnam kwam. Passagiers en bagage verwisselen van boot en we gaan verder in een iets comfortabelere boot. In de loop van de middag bereiken we de grens, eerste paspoort laten stempelen bij de Cambodjaanse grens en een paar honderd meter verder bij de Vietnameze grens (bootje op bootje af). Dit gaat een stuk relaxter dan bij landgrenzen, hier geen rijen en wachtijden!
In Vietnam is het gelijk een stuk levendiger dan in Cambodja. Als we op een gegeven moment een zij-arm van de rivier inslaan richting Chau Doc. Hier is het een gaan en komen van boten, mensen en kinderen zwaaien spontaan en zowel koeien als mensen wassen zich in de rivier.
Ca. 17.30 uur meren we af in Chau Doc en kussen de grond.
Daar konden we door 2 Xich Lo (cyclo) rijders voor een dollar p.p. naar ons hotel gereden worden. Dit leek ons wat veel. Uiteindelijk worden we door cyclo rijder meegenomen voor 1 dollar.
Een cyclo is een fiets met een soort van bakkie erachter (hier geen tuktuks). Waar wij met onze bagage eigenlijk net niet inpasten. Het is hier natuurlijk ook lekker druk op de weg met voor 99 procent brommers en af en toe een auto. Ook lijkt het erop dat alles in voorbereiding is voor het Chinese Nieuwjaar eind volgende week.
’s Avonds eten we onze eerste Vietnamese maaltijd en drinken onze eerste Saigon-biertje!
Vrijdag 28-1
’s Ochtends door Chau Doc geslenterd. Vooral over de markt, altijd erg leuk en kleurrijk.
Veel vis om we hier direct aan het water zitten. De vis wordt zo lang mogelijk in leven gehouden, want dat verkoopt beter. Dus overal naar zuurstof happende vis al dan niet in een laagje water.
Vlak bij het water wordt vers aangevoerde vis levend met een mes van alle uitstekende delen ontdaan …
Voor de middag hadden we kaartjes voor een luxe minibus naar het hart van de Mekong Delta, Can Tho. Dit leek in eerste instantie ook het geval, ware het niet dat alle stoelen na verloop van tijd bezet bewaren en er nog steeds passagiers met bagage werden opgepikt. Bij een volgende stop zei Marja: er kunnen er echt niet meer bij! Dus wel. Op een gegeven moment leek het net een sauna waarbij je met zijn allen tegen elkaar aan gedrukt zit. Een inniger contact de lokale bevolking was bijna niet voor te stellen .. In plaats van 12 personen gingen er 25 personen met alle bagage “makkelijk” in. De 2e helft van de oorspronkelijk als 3 uur ingeplande rit werd het weer rustiger. Het duurde allemaal wat langer omdat we 2x waren gestopt om een band te verwisselen. Gelukkig hoeven de passagiers hiervoor niet de bus uit! Verder vonden we tot voor vandaag het rijgedrag van de busjes aanvaardbaar. Dat is nu ook over. De minibus, uitgerust met een claxon waar een volwassen vrachtwagen jaloers op zou zijn, reed zo hard mogelijk alle brommers non stop van de weg aftoeterend. En om over de inhaalmanoeuvres maar te zwijgen.
Eind van de middag kwamen we aan bij het busstation van Can Tho. Terwijl het busje het station op draaide kwamen al tientallen mannen op het busje afrennen. Ze wilde ons graag verder vervoeren de stad in. Aangezien hier geen taxi of cyclo te zien was, gingen we na wat onderhandelen allebei achter op de brommer bij motor-man. Zo zoefden we door de stad, tussen het drukke verkeer, met al ons hebben en houden op 2 brommers door de stad. Het door ons uitgezochte hotel had zowaar kamers vrij; dus na weer een vermoeiende dag plofte we neer op onze luxe kamer (eigen badkamer, tv, toilet en airco voor 7,50 euro per nacht). Tegen de avond de omgeving verkend. Ook hier een leuke boulevard aan het water met een drukke markt.
Zaterdag 29-1
Voor vanochtend een boottocht geboekt om de drijvende markten te bezoeken. Om 0.5.30 uur zaten we in een klein bootje met één schipper (eigenlijk was hij visser), tegelijk onze gebrekkig engels sprekende gids. Tot 13.30 uur zijn we op het water geweest. Wat een bedrijvigheid, ook ’s ochtends vroeg. Na een poos varen kwamen we aan bij de grootste drijvende markt van de Mekong-delta. Een komen en gaan van boten en bootjes, die voornamelijk fruit, groente en bloemen verkopen/kopen. Wij wringen ons door de drukte heen. Weer een end verder komen we midden in een kleinere drijvende markt terecht. Hier voornamelijk kleine boten, die meestal door staande vrouwen worden voortbewogen. De boot wordt door 2 riemen voortbewogen. Dus eigenlijk tegengesteld aan normaal roeien en staand.
Daarna varen we door allerlei kleine zijtakken van de rivier. Wandelen we door een dorpje (met hindernis die bestond uit een oversteek over een rivier over een paar palen en bamboestokken) en langs rijstvelden. Onderweg zijn er ook veel kleurrijke bloemenkwekerijen.
’s Middags nog wat door de stad rondgelopen en buskaartjes voor zondag naar Saigon gekocht.
We zijn benieuwd of we nu de beloofde “grote” bus krijgen……….
