Durban

St Lucia

Zaterdagochtend 9 november maken we in St Lucia een stevige wandeling naar het strand. Overal in het dorp wordt gewaarschuwd voor nijlpaarden. Langs het water richting het strand zien we veel nijlpaarden in het water en ook krokodillen en pelikanen.
Het strand lijkt op dat van Sodwana Bay: enorme hoge duinen, een oneindig lang strand met wit zand en een blauwe zee. Verder waait het ook hier erg hard.

iSimangaliso Wetland Park

‘s Middags rijden we de auto het iSimangaliso Wetland Park in richting Cape Vidal. Dit park bestaat uit een duinengebied en veel water. In het water zien we regelmatig nijlpaarden. Op het land komen we veel soorten herten, zebra’s en neushoorns tegen. In Cape Vidal maken we een stop. Het strand daar is druk in gebruik door de Zuid Afrikaanders.
Bij “thuiskomst” wist de dame bij de receptie te melden dat er eind van de middag een nijlpaard door straat aan het wandelen was …. Dat hadden we graag gezien.

St Lucia

Zondagochtend begint druilerig. Gelukkig wordt het in de loop van de ochtend droog en hebben we een wandeling door natuur gemaakt in de buurt van het Wetland Park. Al wandelend door het gras en bos komen we weer allerlei bokkies en zebra’s tegen. Helemaal op ons gemak voelen we ons niet. We schrikken ons steeds kapot als er in eens uit het niets een beest wegspringt. Toen Marja bijna op een slang trapte, hadden we het wel gehad. Meer op de grond lettend dan om ons heen kijkend zijn we weer naar de auto gewandeld.

Om 16 uur staat er een boottocht op het programma, dit is waarom de meeste toeristen naar St Lucia komen. Tijdens de boottocht vaar je langs allemaal nijlpaardenfamilies.
We staan netjes omp 15.45 uur op de kade te wachten op de boot. Verder is het druk met andere toeristen, vooral Duitsers. De Duitsers zijn allemaal op en top gekleed in safari-kleding van de bekende merken: hoge schoenen, een safaribroek en daarover natuurlijk laagjes ademende shirts met daarover een North Face jasje. Zo zijn ze er zeker van dat ze de 2 uur durende bootcruise (met bar) overleven. Wij waren duidelijk under dressed: korte broek, t-shirt en teenslippers.
Verder willen, onze vrienden de Duitsers, allemaal als eerste de boot op en ook tijdens de trip wil men continue vooraan staan. Desondanks was het een mooi tochtje met veel nijlplaarden.

Na de boottocht besluiten we bij de take-away winkel een maaltijd op te halen. De dame achter de balie wist ook weer te melden dat de nijlpaarden ‘s avonds gewoon door het dorp lopen en dat gold ook voor de luipaarden …. Op de onze vraag of dat niet gevaarlijk is, antwoordde ze dat de luipaarden niet geïnteresseerd zijn in mensen maar meer in de plaatselijke katten.
Enthousiast gemaakt door deze dame gaan we ‘s avonds met onze auto op nightsafari door het dorp. Het leverde ons alleen wat verdwaalde bokken op 🙁

Eshowe

Maandagochtend 11 november is het tijd om St Lucia te verlaten. Niet nadat we nog een aardig gesprek hebben met de eigenaresse van onze flat. Naast het feit dat ze de stem heeft van Rod Stewart, heeft zij ook nog een hangbuikzwijn als huisdier (genaamd Bacon). Bacon is een beroemdheid, hij is al op nationale TV geweest. Of we Bacon even wilde zien? Bacon slaapt altijd op het bed in de logeerkamer. Bacon lag nog heerlijk onder de dekens, hij had gezien het weer nog geen zin om naar buiten te gaan. Het rook er ook erg lekker. Bacon houdt ook van kauwgom en kauwt net zolang tot de smaak eraf is en spuugt de kauwgom dan uit.
Het is weer een druilige dag. We rijden eerst door Richards Bay om vervolgens naar onze eindbestemming Eshowe (in het hart van Zululand) te rijden. Natuurlijk heeft Ed weer een kortere route gevonden. Dat betekent dat van de laatste 30 km, 20 km over een gladde blubberweg rijden. Rond het middaguur glijden we Eshowe binnen. ‘s Middags wandelen we door het Dlinza Forest, dat is best mooi ondanks de miezerregen. We komen nog 2 kleine bokjes tegen, die na een paar minuten aan ons gewend zijn en rustig in de buurt blijven grazen.

Durban

Dinsdagochtend staan we om 6 uur op om nog een rondje door het forest te maken. Dit keer met zon i.p.v. regen. Daarna rijden we via de N2 richting Durban. We denken een slaapplaatsje te vinden in één van de stranddorpjes ten noorden van Durban: Salt Rock, Balito of Umhlanga. Het blijken allemaal grote betondorpen langs het strand. We eindigen weer in Durban langs het strand. Een paar blokken achter het strand vinden we een betaalbaar hotel. Durban is aardig opgeknapt voor het WK en er wordt nog steeds gewerkt aan verbeteringen. Wij laten ons ‘s middags lekker rondrijden in de zogenaamde Ricksa bus en krijgen zo veel van Durban te zien en te horen.

Wat ook opvalt in Durban is dat het aantal bedelaars en vuilnisbaksnuffelaars een stuk hoger is dan wat we tot nu toe gezien hebben. Toen we ‘s avonds op een terras onze warme broodjes met boter geserveerd kregen als voorafje, was de (in dit geval blanke) parkeerwachter heel blij met een zakje met brood dat uit een auto gegooid werd. Verder probeert iedereen ons te ontmoedigen om door het centrum van de stad te wandelen. De portier van ons hotel adviseert ons om niets mee te nemen en ook onze trouwringen af te doen. Daar denken we dus nog even over na.

Woensdag 13 november wandelen we naar het Moses Mabhida stadion, een stadion dat gebruikt is voor het WK in 2010. Er is een grote boog over het stadion waar je met een skycar naar boven kan. Boven is een plateau met een prachtig uitzicht op Durban en omgeving. De rest van de dag hebben we over de boulevard gewandeld en op het strand gelegen.

Donderdagochtend twijfelen we of we verder rijden of blijven. Het weerbericht heeft het over veel regen, het is weer een prachtige ochtend. Ook al omdat blijkt dat Jordy Smith in het water lag (voor de non surfers: top 5 in pro competitie wereldwijd). Natuurlijk even een praatje gemaakt :). Terwijl Marja een hoop nieuwe vrienden maakt, heeft Ed natuurlijk zelf ook nog even gesurft.