Het najaar is in het zuid westen van Frankrijk een ideale periode voor surfers. De watertemperatuur is prima, de temperatuur op het land kan vaak de vergelijking met goede Hollandse zomers doorstaan. Misschien nog belangrijker de surf is meestal super! Bovendien is het ook de tijd van de QuikPro France, een gelegenheid om de wereldtop van het surfen van dichtbij te bewonderen.
Woensdag 7 oktober reden Frank en ik richting het zuid westen van Frankrijk. Deze eerste dag van de QuikPro was een layday, maar de vooruitzichten voor de komende dagen waren supergoed. Donderdagochtend heel vroeg parkeerde we de bus op een parkeerplaats achter het duin in Seignosse.
Donderdag tot en met maandag liepen volgens hetzelfde recept zelf surfen en de Quik Pro kijken! Waarbij gezegd moet worden dat de surf donderdag en vrijdag bizar groot was …. Zo surfen we diverse malen La Nord (daar kon je redelijk onbeschadigd buitenkomen …), Cavaliers, Culs Nus, Estagnots en Bourdaines.
Tussendoor genieten we van Franse lekkernijen (deux pain au chocolat, deux croissants, deux pain au raisin et une banquete) en maken we bijna elke avond macaroni met veel groenvoer.
Zondagavond werd aan het centrale strand van Hossegor gekeken naar het in Frankrijk populaire rugby; de Fransen kregen een pak slaag van Ierland. De Fransen applaudisseerde netjes. Het optreden van een Ierse band na het rugby werd zelfs met luid applaus ontvangen. Bij het optreden daarna van Opsa Deheli ging iedereen uit zijn dak.
Voor dinsdag werd er nauwelijks surf verwacht, dus tijd voor een dagje de toerist uithangen. Dus reden we toeristisch naar San Sebastian (Donostia voor de Basken onder ons) in Spanje. Allereerst werd Monte Urgull bedwongen met als beloning prachtige uitzichten op de stad en de baai van San Sebastian. Daarna wandelde we door de oude binnenstad en natuurlijk genoten ook wij in een bar van heerlijke pinxto’s!
Daar ontdekte we dat de Baai van Santander de beste surfpapieren had voor de woensdag.
Dus i.p.v. weer richting Frankrijk te rijden, reden we richting Somo. Aangezien we toch toeristisch gezien goed bezig waren, namen we bij Bilbao de afslag centrum. Eind van middag maakte we een stevige wandeling rondom het Guggenheim museum. ‘s Avond sliepen we in Somo. De voorspelde surf viel wat tegen dus toerde we wat rond in de omgeving plunderden we de wereldberoemde bakker van Galizano en besloten langzaam weer terug te rijden naar Frankrijk. Onderweg werden nog wel de vele baaien in de buurt van Bilbao gecheckt.
Donderdagochtend stonden we vroeg voor de finaledag van de Quik Pro. Hadden we tot nu toe alle dagen in korte broek rondgelopen, deze ochtend bleef de temperatuur vroeg in de ochtend op 2 graden steken. De omroeper van de WSL had het zelfs over een gevoelstemperatuur van -25 graden, maar goed waarschijnlijk brengt hij een groot deel van zijn leven door in tropische oorden.
In de loop van de middag werd de dames en herenfinale gevaren, daarna namen we zelf nog een surfje op Les Culs Nus (het wedstrijdterein).
Het grote plan was om vrijdagochtend nog een surfje te pakken en terug te rijden naar Pays Bas. Vrijdagochtend om 8 uur (eerste licht) stonden we op het duin van Estagnots: het was koud, er was een frisse aflandige wind en de zee was niet te zien door de mist.
Il est l’heure de partir!