Mandalay
Donderdagochtend 1 december zijn we eerst gaan kijken waar al dat geluid nu vandaan komt. Wij hadden een enorme tempel verwacht met veel mensen. Maar het geluid komt uit een ruimte met een paar boeddha beelden en een paar mensen.
Twee monniken zijn continue aan het preken, het geluid dat de buurt 24 uur per dag moet aanhoren. Bij navraag blijkt het meer een soort estafette, elk uur worden de 2 prekende monniken afgelost. Nog een voor ons frustrerend detail was, dat de tempel waar dit feestje eigenlijk voor was ergens anders staat en niet 150 meter van ons hotel 🙁
Daarna wandelen we door Mandalay. Eerste doel is natuurlijk een tempel, onderweg komen we ook een andere mooie tempel tegen. Allebei met een kopie van de Golden Rock. Het centrum van Mandalay is eigenlijk vrij saai, een ruit met genummerde straten net als New York met veel en irritant verkeer. Leuk zijn wel de tussendoor straatjes en marktjes, waar we soms worden nagestaard alsof men naar de “Planet of the Apes” zit te kijken.
Royal Palace
De afstanden zijn eigenlijk niet aan te lopen, dus besluiten we terug te gaan naar het hotel en daar de fiets te nemen. Dat is best een uitdaging met al het verkeer, maar de truc is “go with the flow”. We gaan op zoek naar het Royal Palace, dat midden in een enorm vierkant militair gebied ligt. Bij de eerste 2 ingangen worden we vriendelijk verzocht door een gewapende militair om ons uit de voeten te maken (locals only, no foreigners). Uiteindelijk hebben we de ingang en het paleis gevonden. Het terrein is groot, maar we zijn toch meer onder de indruk van andere tempels in de buurt.
Mandalay Hill
Daarna zijn we richting Mandalay Hill gefietst en twee tempels bezocht. Allebei op hun eigen manier indrukwekkend. De eerste had 1774 witte stoepa’s, de andere had een mooie witte boeddha met veel neon verlichting. We blijven ons verbazen.
We hebben nog blootsvoets geprobeerd de Mandalay Hill te beklimmen, maar zijn teruggegaan omdat we graag voor donker thuis wilde zijn op onze fietsen zonder licht.
Ed loopt al de hele vakantie met vier Engelstalige Grisham-boeken in zijn bagage te leuren. Het idee is de boeken hier achter te laten, omdat dit soort boeken niet verkrijgbaar zijn in Myanmar. Bij een van de tempels kwamen we een student tegen die Engels studeerde en dat met ons wilde oefenen. Dit leek ons wel de geschikte kandidaat voor de boeken en zo meer ruimte te krijgen in Ed zijn tas. De student was razend enthousiast, dus hebben we een afspraak gemaakt om de boeken op te halen bij ons hotel. De student was zo enthousiast dat hij ook voor ons een cadeau had gekocht. Dus missie geslaagd. Boeken achtergelaten in Myanmar. Maar helaas niet minder reisbagage. Wel een mooi gebaar van de student.
Amarapura
Omdat veel hoogtepunten in dit gebied net buiten Mandalay liggen, hebben we voor vrijdag gebruik gemaakt van een minivan met chauffeur samen met vier chinezen. Dat was redelijk relaxed. Niet zelf zoeken naar allerlei tempels, maar een chauffeur in een auto met airco die ons in een keer naar de juiste locaties reed 🙂 Bijkomend voordeel was dat we ons Chinees hebben bijgespijkerd. Aardige mensen. Eerst gaan we naar de Mahamuni Pagoda, waar mannen goud op een boeddha kunnen plakken en een van de belangrijkste pelgrims tempels van Myanmar. Vrouwen mogen alleen kijken.
Nadeel van georganiseerde tours is dat je ook allerlei shops ingeduwd wordt, onze chauffeur had snel door dat we daar niet enthousiast over zijn. Halverwege de ochtend “bekijken” we de 1200 monniken in het Maha Gan Dha Yon klooster in Amarapura die gaan ontbijten. De monniken komen allemaal in twee rijen tegelijk naar de eetzaal. Een mooi gezicht met teveel toeristen.
Sagaing Hill
Daarna ging het naar Sagaing Hill een heuvel bezaait met tempels en gouden stoepa’s en met een mooi uitzicht over Mandalay. Tijdens de lunch hebben we allemaal een curry besteld. We waren met zijn zessen, dus dat betekende dat er 36 borden op tafel stonden. Kost wel wat zo’n curry; 1,90 euro.
Na de lunch hebben we Innwa eiland bezocht, vanzelfsprekend vanwege de tempels. De bedoeling is dat je die gaat bezichtigen met een een paard en wagen, maar dan doen we dan natuurlijk niet.
Laatste hoogtepunt was het bezoek van U-Bein bridge met zonsondergang. Dit teakhouten brug van meer dan een kilometer lang over Taungthaman Lake. Dat levert mooie en bekende plaatjes op. Natuurlijk zijn we niet alleen.
‘s Avonds hebben we ons favoriete beerstation bezocht om te eten en een beetje te drinken. Vandaag ook geleerd dat hier goed gebruik is om wat whiskey in je bier te doen …..
