Woensdag 2-2
Vandaag een brommer gehuurd om de rode en witte duinen in de buurt van Mui Ne te bezoeken.
Aangezien we beide nooit brommer hadden gereden, kregen we een uitgebreide instructie van de verhuurder. Die had er (terecht) weinig vertrouwen in. Als een soort Annie en Bob de Rooij reden we Mui Ne uit. Na verloop van tijd kwamen we aan bij de zogenaamde rode duinen. Deze vonden we weinig indrukwekkend, dus deze hebben we links laten liggen. De witte duinen waren nog even zoeken, deze liggen zo’n 35 km verder. Er moest zelf een stukje over onverharde weg worden gereden met overstekende koeien e.d.
De witte duinen zijn inderdaad mooi, maar het deed ons een beetje aan Playa del Ingles denken ….
Je kon ook op een soort plastic blad de duinen afsurfen, dit heeft Ed vanzelfsprekend geprobeerd.
Maar net als eerdere pogingen tot duinsurfen verliep dit teleurstellend, met 85 kilo zak je gewoon te diep weg in het mulle zand.
Van oudejaarsdag valt hier minder te merken dan in de grote stad. Wel kwam er onder het eten nog een groepje als draken verklede jongens met luide trom het restaurant binnen. Maar veel meer hebben we er hier nog niet van gemerkt.
Donderdag g 3-2 een dagje rustig aangedaan en in de ochtend op het strand gehangen. ’s Middags buskaartje gekocht, om vrijdag naar Da Lat te gaan.
Vrijdag 3-2
Om 7 uur werden we opgepikt om eind van de ochtend in Da Lat aan te komen. We hadden de jongen die ons de buskaartjes verkocht nog gevraagd of het een fatsoenlijke bus was. We moesten hem op zijn bruine ogen geloven dat dit vanzelfsprekend zo was.
De bus (een object tussen een mini-bus en een echte bus in) die kwam voorrijden zou waarschijnlijk in Nederland al in 1948 niet door de APK-keuring zijn gekomen.
Maar iedereen had zijn eigen plek dus nog geen klagen. Een half uurtje buiten de stad werd bij een restaurantje een stop gemaakt; er stonden 3 bussen. Dus maakten we kennis met een nieuw truc om geld te verdienen: alle mensen van de 3 bussen werden over de 2 bussen verdeeld. Met de afgeladen bus gingen we richting Da Lat, dat op ca. 1500 mtr hoogte ligt. Aangezien het schakelen en optrekken op het rechte eind al dramatisch was, was er in bergen (met steeds slechter wordende wegen) helemaal geen doorkomen aan. Nadat we nog een collega buschauffeur hadden geholpen met een lekke band, zette onze buschauffeur bij kilometerpaal 7 voor Da Lat de bus stil, ging wat naar de motor kijken en was na verloop van tijd verdwenen. Ed zag dat hij achter de bus zat en vroeg wat er aan de hand was, de chauffeur gaf een keurige uitleg in het Vietnamees. Weer een tijd later kroop hij onder de motor en later werd er water bijgetankt, dat volgens ons gelijk weer wegliep. Er werd nog 100 meter gereden en toen weer gestopt, daar werden we overgeladen in een andere bus. In de loop van middag kwamen we aan in Da Lat.
Bergplaatsen als Da Lat zijn want ons betreft altijd een risico. Het kan er soms vreselijk saai zijn. Dit leek ’s middags ook in Da Lat het geval. Gelukkig kwam de stad ’s avonds tot leven en hebben we op de markt wat gegeten (de pot met slangen hebben we genegeerd).
Verder is het hier als de zon schijnt aangenaam, maar zodra deze weg is zou je het koud/koel kunnen noemen. In ieder geval lopen de meeste locals met een dikke jas of trui rond. Wij hebben voor het eerst deze vakantie de lange broek aan gehad!
Zaterdag 4-2 hadden we ons aangemeld voor een tour om de omgeving te bekijken. Zoals meestal bekijk je dan voornamelijk zaken die je eigenlijk niet wilt zien, maar dit was de makkelijkste manier.
We zaten in een busje met 10 chinezen, die steeds grapjes maakte dat in China van alles meer is en groter etc. Het lijken wel Amerikanen.
Hoogtepunt van trip was bezoek aan een waterval en een pagode. Om de waterval goed te bekijken was nog enig klimwerk vereist. Daarnaast werden een zogenaamd dorpje met een etnische minderheid bezocht, koffie- en bloemenplantage (prima koffie trouwens) en zagen we hoe zijde werd gemaakt. Verder was er ook nog een culinair hoogtepuntje: een krekel-farm. Gebakken zijn ze een beetje smakeloos, maar met chili-saus erbij is het goed te doen.
Tegen de avond nog rondgelopen in het drukke centrum van Da Lat, blijft leuk om te kijken wat er allemaal voorbij komt en wat er op straat wordt verkocht.
Voor zondag 5-2 hadden we buskaartjes voor Nha Trang, het Scheveningen van Vietnam. Het werd natuurlijk weer een klein avontuurtje. Half één zouden we worden opgepikt. Wij stonden samen te wachten met de Chinezen van gisteren die zouden om half één naar Saigon gaan. Na wat gebel kwam om ca half 2 de jongen van het bureautje, waar we de buskaartjes hadden gekocht, om alles te regelen. Zoals hij en iedere andere Vietnamees altijd zegt het komt goed. De chinezen werden in een taxi geduwd; met 10 chinezen in één taxi ging net niet, dus dat werden 2 taxi’s.
Tegen ons zij hij dat het goed kwam (logisch) en dat de bus zo kwam en verdween op zijn brommer. Na verloop van tijd met de receptie van ons hotelletje overlegt en toen is Ed samen met iemand van het hotel op de brommer naar bureau geweest waar we de buskaartjes hadden gekocht. Natuurlijk zeiden ze daar dat het goed kwam. Het kwam natuurlijk weer helemaal goed. Rond half drie vertrokken we uit Da Lat met een slaapbus, dus voor iedereen genoeg plaats om te liggen!
Begin van de avond kwamen we aan in Nha Trang. Omdat het maandag de laatste dag van de TET / nieuwjaarsviering was, was het hartstikke druk. Dus liepen we met al onze spullen te leuren langs hotels, guesthouses e.d. op zoek naar een slaapplaats. Bij ca het 42e hotel dat we binnenliepen was er plaats, dit alles natuurlijk meerdere blokken verwijderd van ons zo geliefde strand. Bovendien werd het tot op heden duurste overnachting van deze vakantie: 700.000 echte Vietnamese dongs.
Blijft de vraag welk deel van het varken gaan we vanavond aanbreken?
