Category Archives: laos

Nong Khai

Woensdag 2 maart weer een reisdagje. Dit keer een korte (kleine 4 uur) naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Alles ging volledig volgens plan en we kwamen in de loop van de middag aan.
Einde middag vast een wandelrondje door deze middelgrote stad gedaan.
Verder zijn we aan het nadenken wat we met het laatste deel van onze trip gaan doen. Wat ons betreft wordt het thema strand, d.w.z. strand met echt bewegend zout water.
Vientiane

Donderdag 3 maart een fiets gehuurd en door Vientiane gefietst. Dit gaat, net als het lopen trouwens, een stuk beter dan in b.v. Vietnam. Hier zijn er automobilisten die stoppen voor een rood stoplicht of zelfs voorrang geven aan een fietser. Hier moeten wij erg aan wennen, maar het voelt wel goed. Vanzelfsprekend fietsen we eerst naar Pha That Luang, het meest belangrijke monument in Laos. Natuurlijk bezoeken we de Patuxi, een Laos versie van de Arc de Triomph. Uiteraard voorzien van de nodige Bhudda-afbeeldingen. Daarna fietsen we steeds verder de stad uit zonder echt op de weg te letten. We komen enorm veel tempels tegen en de mensen worden steeds aardiger. Eigenlijk zijn we totaal de weg kwijt. Maar na wat spraakverwarringen met Laotianen komen we uiteindelijk weer in de buurt van ons guesthouse.
Vientiane

Vrijdag zijn we met de bus naar Nong Khai in Thailand gereden. Dit is slecht een kleine rit over de Mekong-rivier. De grensovergang ging gelukkig vrij soepel. We hebben nu een visum voor Thailand tot en met 18 april. Bij aankomst op het busstation stonden de tuk-tuk drivers alweer te dringen om ons te vervoeren naar het centrum. We besloten te lopen en vonden binnen 5 minuten een fijn guesthouse vlak bij de Mekong rivier. In Nong Khai dachten we even snel een treinticket naar Bangkok te boeken. Helaas het is weekend en treinreizen zijn vol tot en met maandag. Misschien zaterdag nog even kijken of er afzeggingen zijn, adviseerde de man achter het loket met veel sterren op zijn schouder.
Het lijkt ons niet gegund te zijn, een comfortabele treinreis. Het plan is via Bangkok naar één van de stranden ten zuiden van Bangkok te gaan en dan b.v.  naar Indonesië.
’s Avond hebben we gegeten aan de Mekong, dit ging toch nog redelijk goed ondanks dat de communicatie met handen en voeten verliep. Naderhand zaten we in een barretje nog een biertje te drinken en opeens kwam er een man met een olifant voorbij……..dat is weer eens wat anders dan je hond uitlaten (of was er te veel bier in het spel?).
nong khai

Vang Vieng

Zaterdag 26-2 weer een spannende reisdag! We hadden een busreis naar Vang Vieng geboekt tegen een spotprijs. Het zou 6 a 7 uur gaan duren. Om 9 uur werden we zoals afgesproken opgepikt door een tuktuk, die ons naar de bus zou brengen. Gelukkig hoefde de tuktuk maar 9 personen inclusief bagage op te pikken; dus dat was een makkie …. (deze tuktuks zijn iets groter dan die in Bangkok).
De bus zag er redelijk nieuw uit en er was ruimte genoeg voor iedereen! Hoe mooi kan zijn.
Na een half uur rijden werd de bus door de chauffeur aan de kant gezet. Hij ging vervolgens met een hamer en een steen onder het rechtervoorwiel op allerlei stangen slaan. Na verloop van tijd wees Marja hem op de langzaam leeglopende achterband. Daar werd niemand echt vrolijk van.
De reis ging verder en na vijf minuten naderden we een schuur van golfplaten, die je met veel fantasie een garage zou kunnen noemen. De plaatselijke monteur is een kleine 2 uur bezig geweest met een reparatie aan de voorkant en het verwisselen van de achterband incl. reparatie van de oude band. Daarna konden we echt op pad. Dit keer door de bergen. We reden door hoge grillige bergen, langs bizarre rotsformaties en diepe afgronden. Toen we aan de afdeling begonnen, ging het ook stortregenen. Dus glibberden we langzaam naar beneden. Gelukkig deed deze chauffeur het redelijk rustig aan en konden we ook overstekende geiten, kippen, koeien en varkens ontwijken.  Om een uur of 6 ’s avond kwamen we aan in Vang Vieng.
vang vieng

In het donker hebben we een eerste verkenning gedaan van Vang Vieng Eerst indruk: Van Vieng is het Chersonissos van Laos. Een dorpje waar Australiërs in hun onderbroek over straat lopen en je Mojito’s in een emmer kan bestellen. Er zijn veel eettenten waar je op een verhoging kan liggen (zoals de oude romeinen deden) en naar grote flatscreens kan staren naar oude afleveringen van Amerikaanse tekenfilms (Family Guy) en Friends.
Zondag 27-2 fietsen gehuurd om verder de omgeving te vertrekken. Het bezoeken van grotten is één van de activiteiten die je hier kan doen. Iets ten zuiden van het Vang Vieng hebben we een grot bezocht waar ook ergens een “blue” lagoon verscholen lag. Wij hadden Halong Bay in gedachten: met honderden toeristen door een enorme verlichte grot wandelen. Hier ging ons een circa 10 jarig jongetje op badslippers voor om ons de weg te wijzen. Na een hoofdlamp opgezet te hebben en een kwartier klauteren en vele liters zweet, vroegen wij hem of dit de weg naar de lagoon was? Nee dus. Na weer een flinke klauterpartij kwamen in het donker aan bij een lagoon/meertje. Dus weinig blue te bekennen. Daar heeft Ed nog even in een binnenband van een auto rondgedobberd om af te koelen. Het ronddobberen in water in een binnenband (tube) is hier trouwens volkssport nr 1, maar daarover later meer. De rest van de dag hebben we de andere grotten maar genegeerd en genoten van het mooie landschap. Het grootste deel van de dag stuiterden we door het boerenlandschap over onverharde wegen, koeienvlaaien, koeien en slangen ontwijkend en genietend van vlinders in alle maten en kleuren. Wat een mooie omgeving!
vang vieng

Maandag 28-2 een georganiseerde trip geboekt. ’s Ochtends eerst een tempeltje in een grot bezocht. Na een mooie wandeling was het tijd om te tuben in een grot. Marja besloot niet mee te gaan, maar de rest van groep (een Koreaan, twee Engelsen en Ed) kregen een batterij om hun nek met een lamp op hun voorhoofd. Daarna werd liggend in een binnenband een rondje gemaakt door een onderwater staande grot. Een leuk tochtje, maar wij doen toch liever uitstapjes met daglicht.
’s Middags gingen we in een kano terug naar Vang Vieng (met zijn tweeën in 1 kano). De Nam Song rivier is in deze periode niet zo diep en stroomt terug naar het dorp. De eerste kilometers gingen rustig door de mooie (en hete) omgeving met af en toe een kleine stroomversnelling / afdaling. Zo’n 3 kilometer voor Vang Vieng konden we onze ogen (en oren) niet geloven: zeker een kilometer lang allemaal barretjes in en langs het water, de meeste met speelgoed als een glijbaan die je vanaf 5 meter hoog het water in gooit of allerlei plateau, waar je van een meter of 5 het water in geslingerd kon worden. Dit alles om de tubers (de meeste populaire activiteit hier) het naar hun zin te maken. Personeel van deze barretjes proberen de tubers met een soort reddingslijnen naar binnen te trekken. Elke bar heeft een geluidinstallatie waar een gemiddelde disco jaloers op  zou zijn. Bij de barretjes wordt gedanst, gedronken (geen halve maatregelen: plastic strandemmertjes, de zgn. buckets) en iedereen wordt ondergespoten met watervaste verf met allerlei figuurtjes of teksten (de naam van de bar).
Ook wij moesten er aan geloven (ondanks dat we duidelijk de gemiddelde leeftijd ruimschoots overstegen). Bestelde we in de 1e bar nog verlegen een colaatje en sprong Ed een paar keer van een toren af aan een soort trapeze. Bij de 2e bar moesten we eraan geloven: allerlei gekleurde shots (likeurtjes) werden gratis uitgedeeld en Marja deed zich tegoed aan de Lao Whisky (de flessen bevatten naast de whisky meestal ook nog een dier voor de smaaksensatie, in dit geval bijen en een schorpioen). Ook bij de 2e stops kon je weer van grote hoogte in het water springen. Maar bij laag water en een diepte van gemiddeld 50 centimeter en een paar glaasjes whisky wordt het wel een gevaarlijke bezigheid. Wij spreken nu ook vloeiend Koreaans.
De laatste 2 kilometer in de kano naar het dorp terug, gingen niet meer zo soepel. Maar wij waren weer een unieke ervaring rijker …..
vang vieng

Dinsdag 1 maart in de ochtend buskaartje gekocht om woensdag naar Vientiane te rijden. Gezien de hitte was er de rest van de dag maar één activiteit om verkoeling te krijgen en dat is tubing!!!
Dus konden we achteraansluiten in de rij (wij waren nummer 97 en 98) en werden we met een tuktuk 3 a 4 kilometer stroomopwaarts gebracht. Daar aangekomen hebben we ons drijvend in de rivier weer terug naar het dorp laten drijven. Natuurlijk kwamen we ook al de uitdagingen van gisteren (toen met de kano) weer tegen ……..
vang vieng

Ok, dit is echt de allerlaatste kans:
vang vieng

 

Luang Prabang

Dinsdagochtend 23-2 zijn we vanaf Hanoi naar Luang Prabang (Laos) gevlogen in een Fokker 70. Eerst moesten we nog de laatste Vietnamese trucs doorstaan om zoveel mogelijk geld uit toeristen te slaan. De bestelde taxi die ons tweeën (zoals afgesproken) naar het vliegveld moest brengen, moest ook nog een ander echtpaar ophalen (omdat de andere taxi stuk was; ja natuurlijk). Op het vliegveld was het nog bonter. Prijzen in dollars (4 dollar voor een kop koffie) en daarna de gebruikelijke omrekentruc (we zijn er inmiddels aan gewend, alleen hier was het wel extreem) naar dong ipv van de werkelijke waarde (20.000 dong voor een dollar) werd ineens met 24.000 dong gerekend. Voor het eerst hebben we ons laten gaan (zeer ongebruikelijk in Azië) en een Vietnamees verteld dat hij niet goed bij zijn hoofd was. De vlucht verliep geheel volgens plan in een uurtje.

In Luang Prabang ziet het leven er heel anders uit. Warm en relaxt. De tuktuk-chauffeur op de luchthaven vroeg een redelijk normaal bedrag i.p.v. het vijfvoudige. Hier geen druk verkeer of opdringerige verkopers. Ons guesthouse is in een rustig straatje zonder auto’s achter één van de vele Wats (=tempel). ’s Ochtends is er de groentemarkt en ’s middag spelen de kinderen badminton voor de deur. Een gezellig straatje dus.
Luang Prabang is een stadje van ca 50.000 inwoners gelegen aan de Mekong, waar in de vorige eeuw de koninklijke familie heeft gewoond. De binnenstad is overspoeld met hotels en restaurants voor toeristen, maar alles gaat heel gemoedelijk hier. ’s Middags wat rondgewandeld en in de loop van middag op de hoogst gelegen Wat Phu Si gaan zitten (370 treden omhoog). Lekker rustig. Alleen tegen zonsondergang komen alle toeristen naar boven om de zon in de Mekong te zien zakken. ’s Avonds, ondanks dat de stroom uitviel, heerlijk op een terrasje aan de Mekong gegeten en onze eerste Beerlao’s gedronken.
luang prabang

Woensdag 23-2 2 fietsen gehuurd om stad en omgeving verder te verkennen. Achteraf gezien niet zo’n briljant plan, de omgeving is heuvelachtig en het is 30+ graden. De eerste heuvels werden nog in Contador-stijl genomen, maar dat werd toch steeds moeilijker. Naast wat high fives met kinderen langs de weg, werden ook nog diverse bekende en minder bekende Wats bezocht. Donderdag hebben we het dan toch maar gedaan: een ritje op een olifant gevolgd door een zwempartij (met de olifant). Wij zijn geen voorstander van allerlei gedoe met dieren, maar het schijnt bij te dragen aan het voortbestaan van de olifant …. (of van degenen die dit soort tripjes verkoopt). Een uur rondgereden op de rug van de olifant, wat wij niet zo leuk vonden en de olifant waarschijnlijk nog minder. Daarna kon er gebadderd worden met de olifant. Dit was in ieder geval voor ons een stuk leuker en hopelijk ook voor de olifant. De olifant luistert goed naar de commando’s van de mahout en gooit ons met een simpele nekbeweging van zijn nek/rug. Dolle boel! Daarna konden we de olifanten nog voeren met bananen en was er voor de dames onder ons nog de mogelijkheid om te knuffelen met een olifant.
luang prabang olifant

Vrijdag 25-2 hebben we rustig aan gedaan en nog een museum en wat Wats bezocht. Dit alles in een straal van maximaal 1 kilometer van ons Guesthouse (lees: toilet). Voor zaterdag hebben we buskaartjes naar Vang Vien gekocht.
luang prabang monik