Category Archives: vietnam

Luang Prabang

Dinsdagochtend 23-2 zijn we vanaf Hanoi naar Luang Prabang (Laos) gevlogen in een Fokker 70. Eerst moesten we nog de laatste Vietnamese trucs doorstaan om zoveel mogelijk geld uit toeristen te slaan. De bestelde taxi die ons tweeën (zoals afgesproken) naar het vliegveld moest brengen, moest ook nog een ander echtpaar ophalen (omdat de andere taxi stuk was; ja natuurlijk). Op het vliegveld was het nog bonter. Prijzen in dollars (4 dollar voor een kop koffie) en daarna de gebruikelijke omrekentruc (we zijn er inmiddels aan gewend, alleen hier was het wel extreem) naar dong ipv van de werkelijke waarde (20.000 dong voor een dollar) werd ineens met 24.000 dong gerekend. Voor het eerst hebben we ons laten gaan (zeer ongebruikelijk in Azië) en een Vietnamees verteld dat hij niet goed bij zijn hoofd was. De vlucht verliep geheel volgens plan in een uurtje.

In Luang Prabang ziet het leven er heel anders uit. Warm en relaxt. De tuktuk-chauffeur op de luchthaven vroeg een redelijk normaal bedrag i.p.v. het vijfvoudige. Hier geen druk verkeer of opdringerige verkopers. Ons guesthouse is in een rustig straatje zonder auto’s achter één van de vele Wats (=tempel). ’s Ochtends is er de groentemarkt en ’s middag spelen de kinderen badminton voor de deur. Een gezellig straatje dus.
Luang Prabang is een stadje van ca 50.000 inwoners gelegen aan de Mekong, waar in de vorige eeuw de koninklijke familie heeft gewoond. De binnenstad is overspoeld met hotels en restaurants voor toeristen, maar alles gaat heel gemoedelijk hier. ’s Middags wat rondgewandeld en in de loop van middag op de hoogst gelegen Wat Phu Si gaan zitten (370 treden omhoog). Lekker rustig. Alleen tegen zonsondergang komen alle toeristen naar boven om de zon in de Mekong te zien zakken. ’s Avonds, ondanks dat de stroom uitviel, heerlijk op een terrasje aan de Mekong gegeten en onze eerste Beerlao’s gedronken.
luang prabang

Woensdag 23-2 2 fietsen gehuurd om stad en omgeving verder te verkennen. Achteraf gezien niet zo’n briljant plan, de omgeving is heuvelachtig en het is 30+ graden. De eerste heuvels werden nog in Contador-stijl genomen, maar dat werd toch steeds moeilijker. Naast wat high fives met kinderen langs de weg, werden ook nog diverse bekende en minder bekende Wats bezocht. Donderdag hebben we het dan toch maar gedaan: een ritje op een olifant gevolgd door een zwempartij (met de olifant). Wij zijn geen voorstander van allerlei gedoe met dieren, maar het schijnt bij te dragen aan het voortbestaan van de olifant …. (of van degenen die dit soort tripjes verkoopt). Een uur rondgereden op de rug van de olifant, wat wij niet zo leuk vonden en de olifant waarschijnlijk nog minder. Daarna kon er gebadderd worden met de olifant. Dit was in ieder geval voor ons een stuk leuker en hopelijk ook voor de olifant. De olifant luistert goed naar de commando’s van de mahout en gooit ons met een simpele nekbeweging van zijn nek/rug. Dolle boel! Daarna konden we de olifanten nog voeren met bananen en was er voor de dames onder ons nog de mogelijkheid om te knuffelen met een olifant.
luang prabang olifant

Vrijdag 25-2 hebben we rustig aan gedaan en nog een museum en wat Wats bezocht. Dit alles in een straal van maximaal 1 kilometer van ons Guesthouse (lees: toilet). Voor zaterdag hebben we buskaartjes naar Vang Vien gekocht.
luang prabang monik

Ha noi

Xin chao. Laatste bericht uit Vietnam.
Donderdag 17-2 vroeg op en met een taxi naar Hue International Airport voor onze binnenlandse vlucht naar Hanoi met Vietnam Airlines. Deze zou om 08.00 uur vertrekken en in een uurtje naar Hanoi vliegen. Echter om 8 uur nog geen vliegtuig van Vietnam Airlines te bekennen. Ook de omroepinfo gaf geen duidelijkheid, aangezien het niet boven het geluid van het aanwezige publiek uitkwam. Uiteindelijk vlogen we om 10.30 uur in een uurtje naar Hanoi.
Daar aangekomen in een minibusje gestapt die ons naar het centrum (Old Quarter) bracht. Helaas moest de dame die voor ons zat overgeven in het busje. Dit kwam de geur in het busje niet ten goede, de dame had ook voor deel over Ed zijn nieuw aangeschafte reistas overgegeven …
Zijn oude tas had al in de eerste week een winkelhaak opgelopen en was door ons professioneel gerepareerd met ducktape. Voor de vlucht hebben we toch maar een nieuwe tas aangeschaft.

Hanoi is de hoofdstad van Vietnam en kan ons de eerste middag nog niet bekoren. Het is koud (16 graden). Ook hier eten en drinken de meeste Vietnamese buiten op kleine tafeltjes en stoeltjes.
’s Avonds hebben we ons dieet van rijst, noodles, soep en loempia’s doorbroken door een echte Pizza te bestellen: onze slechtste en duurste maaltijd tot nu toe.
De Lonely Planet heeft een lyrisch stuk geschreven over de Old Quarter waar wij verblijven. Maar volgens ons lijkt het meer op de Beijerlandse laan in Rotterdam Zuid. Hopelijk komt het nog.
ha noi

Met het weer is het in Hanoi niet echt goed gekomen; we hadden de smaken, licht grijs, grijs en donkergrijs. De temperatuur kwam niet boven de 20 graden. De airco in onze kamer gebruiken we nu als verwarming.

Vrijdag 18-2 een drukke dag om allerlei zaken af te handelen. We hebben traveler cheques omgewisseld voor dollars (deze hadden we het vorige millennium aangeschaft), we hebben online een vlucht naar Luang Prabang geboekt (dinsdag 22-2) en we hebben 2 tripjes voor het weekend geboekt.

Zaterdag 19-2 hebben we een 1 daags tripje gedaan naar Halong Bay. De bay nodigt uit om meerdere dagen bezocht te worden, maar gezien het weer (de kou) zijn we blij dat we maar 1 dag zijn gegaan. Wel weer een typisch Vietnamees dagje.
In een kleine 4 uur (met verplichte eet/drink/plas-stop met verkoop van zinloze souvenirs) zijn we naar Halong Bay gereden. Vervolgens op de bekende boten (je bent natuurlijk niet de enige toerist; het is een optocht van busjes die de 170 km van Hanoi  naar Halong Bay afleggen en een optocht van boten). De limestone rotsformaties zijn inderdaad mooi, ondanks de grijze achtergrond. In één van de baaien werd gestopt bij een drijvende visserij. Daarna aan boord geluncht en dan een stop om te kanoën.
Aan het eind van de dag een wandeling door een grot. Wij zijn niet zo in to grotten (meestal koud, klein en nat); maar het moet gezegd worden: deze was indrukwekkend. ’s Avonds ging de hele optocht weer richting Hanoi.
halong bay

Zondag maar weer een bewijs dat een dag in Vietnam nooit zo verloopt als je verwacht. We hadden een tochtje naar de Perfume Pagoda (Chua Huong) geboekt. De verwachting was als volgt: 2 uurtjes rijden; een uur in een roeiboot, vier kilometer heuvelopwaarts wandelen in de natuur naar de Pagoda en dan terug. Dit alles natuurlijk in gezelschap van honderden collega-toeristen …..
Toen we de gids op de heenweg vroegen hoe druk het zou zijn, brabbelde hij iets van 20 million people. Wij keken elkaar een beetje meewarig aan.
Bij aankomst aan de rivier bij My Duc, lagen er duizenden ijzeren vletten in het water. Allemaal goed gevuld met Vietnamezen op weg naar de tempel. Onze kleine groep was één van de weinige buitenlanders. Gelijk al op het water veel aansprak: How are you, Hello sir, Hello madame, Where are you from?
perfume river

Na een uur roeien kwamen we onder de berg aan waar de Pagoda zich bevind. De kade vol met duizenden Vietnamezen. Een mooie tocht tussen limestone bergen (net als in Halong Bay).
De weg naar de Pagoda is vier kilometer lang een aaneenschakeling van kraampjes, restaurantjes etc. Bij veel kraampjes kan je nepgeld kopen over allerlei goudkleurig voorwerpen, ter offering en om al je zonden mee weg te poetsen. Bij de meeste restaurantjes hangen voor de ingang diverse dode beesten; herten, honden, kippen, etc.
We schatten dat er tienduizenden, misschien meer dan 100.000 mensen op de been waren. Wat blijkt: Buddha-pelgrims brengen hier in de weken na TET (Nieuwjaar) een bezoek om een offer te brengen voor het nieuwe jaar. Omhoog naar de Pagoda waren er 2 opties: lopen of kabelbaan. De helft van de groep (wij en 3 Vietnamezen) besloten de kabelbaan te nemen. Wij hebben de Pagoda uiteindelijk weten te bereiken, de groep die ging lopen niet! De wachtrij voor de kabelbaan was meer dan een uur. Onze gids wist, dankzij zijn netwerk, ons via de achterdeur in de kabelbaan te krijgen. Daarna moesten we de laatste paar honderd meter lopen. D.w.z. dat we verschillende malen 10-15 minuten stilstonden en geen kant uit konden, dit ondanks/dankzij er verschillende politie-agenten een en ander in goede banen aan leiden waren. In deze mensenmassa (Hello sir, How are you, Hihihi, Hello sir, How are you, etc. etc.). bereikten we uiteindelijk de grot waar de Pagoda zich bevindt. Hier konden de Vietnamezen eindelijk hun (vaak goudkleurige) offer brengen (of hun nepgeld in een spleet van een rots duwen). De weg terug was mogelijk nog dramatischer, omdat we naar beneden zijn gelopen, aangezien de kabelbaan defect was. De enige reden dat we het er goed afbrachten is dat we gemiddeld een halve meter langer zijn de meeste Vietnamezen, hierdoor konden we in ieder geval ademhalen. De weg naar beneden was bovendien modderig en glad. We kwamen veel verloren schoenen en kledingstukken tegen die mensen in de verdrukking zijn verloren.
Eindelijk beneden aangekomen zijn we weer per boot en busje teruggekeerd naar Hanoi.
Wat een gekkenhuis!!!
perfume river

Maandag 21-2 onze laatste dag in Vietnam. Dit had het hoogtepunt van onze Vietnam trip moeten worden:  een bezoek aan het mausoleum van Ho Chi Minh. Helaas deze was gesloten. Achter dit redelijk omvangrijke complex lag het Paleis waar Ho gewoond heeft. Hier hebben we even rondgekeken.

Nu we Vietnam bijna verlaten willen we toch nog wat vertellen over de Vietnamese gewoonten.
De pyama heeft in dit land een hele andere dimensie dan bij ons. Hier lopen met name oudere heren overdag in een katoenen pyama. We dachten in het begin nog dat een bejaarde man uit het tehuis was ontsnapt, maar het blijkt dé lokale fashion te zijn. Zelfs in Hanoi, waar het gemiddeld 16 graden was troffen we een man in pyama, maar wel afgemaakt meteen wollen colbert erover. De oudere dames lopen overigens in een zijden pyama te flaneren.
Ook het chirurgisch mondkapje is hier een functioneel modeartikel. Velen hebben hele dagen een mondkapje op, vaak in verschillende stoffen en kleuren verkrijgbaar. Wij denken dat ze dit dragen om de lucht te zuiveren.
Je neus snuiten en keel schrapen gaat hier ook net iets anders dan bij ons.
Omdat de tempo team zakdoekjes nogal aan de prijs zijn doen ze het hier als volgt:
druk je ene neusgat dicht en blaas zoveel mogelijk lucht door je andere neusgat, totdat er “iets” uit komt. Zo ook je neusgat twee. Oh ja en het maakt niet uit waar je het doet, ook al zit er naast je iemand te eten of valt het op iemands schoen. Zo ook met het “keelschrapen” oftewel gewoon gruwelijk roggelen. Tijdens het eten wordt in de etiquetten van dit land het eten allemaal op tafel gezet. Je krijgt een set chopsticks en kunt van alle borden wat in je kommetje scheppen. Het is hier onbeleefd om een bord op te pakken en naar je toe te reiken. Je moet juist over iemand heen reiken om bij het eten te komen, dat is pas fatsoenlijk.

Blijft de vraag wat gaan we eten vanavond?

perfume river

Hue

Voor degenen die into fashion zijn: Hoi An is de stad om maatkleding en schoenen te laten maken en om de lokale middenstand te citeren: “very cheap, sir”. Maar wij kunnen er geen bagage meer bij hebben,  hoe minder kilo’s hoe beter.
Maandagochtend 14-2 naar Danang gereden. De rit duurde maar een half uur, daar kon dus weinig mee mis gaan. Danang is de derde grote stad van Vietnam, maar toeristisch gezien niet zo interessant. Wel ligt het aan het beroemde China Beach. In combinatie met mooi weer een leuke locatie. Alleen is het geen mooi weer. Het is bewolkt en winderig. Wel kon er gesurft worden, maar geen surfplank te bekennen natuurlijk.
In het restaurantje waar we ’s avonds zaten te eten keken de Vietnamezen ons een beetje raar aan. Wij in T-shirt en het echtpaar aan het tafeltje naast ons met dikke jassen aan incl. bontkraag. Sowieso hier geen horde verkopers die van alles en nog wat aan je willen verkopen. Veel mensen kijken nog een beetje raar op als er 2 grote witte Neanderthalers voorbij lopen.

Dinsdagochtend 15-2 met de bus naar Hue gereden, daar kwamen we eind van de ochtend aan.
Een redelijk relaxte tocht in een slaapbus. Op de plaats van bestemming worden we natuurlijk weer bestormd door mensen die hotels en transport willen slijten.
Hue is een middelgrote plaats met veel bezienswaardigheden. Het was van begin 19e tot en met medio 20e eeuw de hoofdstad van Vietnam onder de keizers van de Nguyen-dynastie. Nguyen is zover wij kunnen overzien een zeer veel gebruikte naam. Straks wordt duidelijk waarom.
’s Middags gelijk de Citadel en de Verboden Stad van Hue bezocht. Vanaf begin 19e eeuw woonde hier de keizer. De Verboden Stad is erg mooi,  tenminste wat er van over is.  Ook Hue is gebombardeerd door de Amerikanen. Het grijze wolkendek hielp ook al niet echt mee.
hue

’s Avond hebben ook wij maar een sweater aangetrokken, het was op z’n zachts gezegd wat frisjes. De Vietnamezen hebben inmiddels naast een jas ook een warme muts op gezet.
Verder hebben we online tickets gekocht voor een vlucht naar Hanoi donderdag a.s.
De bus zagen we niet zo zitten (12+ uren) en de trein was druk en prijzig. Voor een paar dollar meer gaan we nu vliegen.

Woensdag 16-2 hebben we met een boot via de zogenaamde Perfume River tempels, pagoda’s en de Royal Tombs bezocht. Als we de verhalen moeten geloven hadden de hier begraven keizers het zeer  druk met het liefdesleven met honderden vrouwen, die voor zeer veel nageslacht moesten zorgen. Gezien het aantal, moesten meerdere dames per dag worden bezocht. Topsport dus!
Het weer was vandaag iets beter. Af en toe dreigde er een zonnetje door te breken.
hue

Voor de connaisseurs het dagelijkse Saigon biertje is inmiddels vervangen door het lokale Huda-biertje.

hue

Hoi An

Na nog een heerlijk ontspannen dagje aan het strand gaan we ’s avonds  (donderdag 10-2) met de slaapbus richting Hoi An.  Tip 1 (die waren we helaas na lange tijd alweer vergeten): kies nooit vrijwillig plaatsen op de achterste rij onderin de bus. Een slaapbus heeft drie rijen met stoelen: raam, middenpad, raam en twee verdiepingen. Tussen de stoelen loopt een pad. Alleen de laatste rij heeft 5 stoelen naast elkaar.  Degene die de middelste stoel heeft is echt de sigaar. Wij moesten ons  in de onderste rij wurmen in de hoop dat de bus niet helemaal vol zou zijn. Pech……..
Met een hoogte van circa 60 cm moet je het dan zo’n elf uur uithouden onderin, want boven je liggen nog 5 mensen te genieten van hun slaap. Het Australische meisje naast ons vond het in het begin nog funny toen ze zich op de middelste stoel moest wringen, de kleinste en benauwdste plek.
We waren dan ook allemaal erg blij dat de twee grote Chinezen na een uur een andere plek hadden gevonden. `We love China`  riepen we in koor en hapten naar zuurstof. Onderweg stopte de chauffeur een keer voor een eet en plasstop. Het eten en het `toilet` hebben we maar overgeslagen. We zullen de geuren en kleuren maar besparen. Om 7 uur in de ochtend arriveerden we in Hoi An. Een pittoresk plaatsje met het oude gevoel van Vietnam.

Na een stevig ontbijt hebben we door de oude stad gewandeld, waar je je 300 jaar terug in de tijd waant als je de scooters wegdenkt.
Kleurrijke lampionnen versieren de stad en ook hier is het jaar van de kat goed vertegenwoordigd met allerlei versieringen.
hoi an

Hoewel de temperatuur aangenaam warm is, hangt er een groot deel van de dag een grijs wolkendek boven ons. Dat hebben we niet meer meegemaakt sinds we uit Nederland zijn vertrokken. Verder verbazen we ons nog steeds over de prijzen. Het lokale prijsniveau bekijken we altijd aan de hand van de bierprijzen (voor ons een aanzienlijk deel van het vakantiebudget). 0,45l fles Saigon bier kosten doorgaans 0,50 dollarcent. Vanmiddag zaten we in een tentje waar vaasjes tapbier werden geschonken  voor 3000 dong. Ed heeft het nog nagezocht op wisselkoers.nl, maar dit is 11 eurocent …..

Zaterdag 12-2 hebben allebei een fiets gehuurd. Die van Marja kostte 1 dollar voor een dag. Die van Ed dubbel zoveel; maar dat was dan ook een iets sterkere ATB.  Anders trapt Ed binnen een kilometer de trappers en de ketting eraf. We zijn diverse richtingen Hoi An uitgefietst om de omgeving te bekijken. Eerst een naar het strand gefietst (Hoi An aan Zee). Jammer dat ze mooie locaties altijd gelijk volbouwen met hotels en resorts. Verder vele kilometers gefietst door/langs rijstvelden en kleine dorpjes.
rijstveld

Zondagochtend zijn we naar de eeuwenoude tempels van Myson wezen kijken, een uur rijden van Hoi An. Net als Angkor Wat een serie tempelcomplexen, maar minder omvangrijk.
De tempels waren ondanks restauraties lang niet zo indrukwekkend als die in Angkor. Bovendien heeft het ook niet geholpen dat de Amerikanen in 1969 de tempels en omgeving hebben gebombardeerd.
In de middag hebben we transport geregeld om maandag naar Danang te rijden.

bom

Verder is het hier natuurlijk voorpaginanieuws dat het goed gaat met de mooiste voetbalclub van Nederland (en ver daarbuiten). Voor degenen die zich zorgen maken over de ongeregeldheden tussen Thailand en Cambodja: in dat gebied komen wij niet en we trekken er met een grote boog om heen.
@Marcel: die motor kan van de zomer het best bij ons in de garage gestald worden!

 

Nha Trang 2

Maandagochtend 8-2 op zoek gegaan naar een goedkoper hotelletjes dichter bij het strand. Deze was zo gevonden. Want de meeste Vietnamezen zijn na het vieren van TET weer onderweg naar huis, dus er was overal weer ruimte genoeg. In Nha Trang doen we het rustig aan. We genieten van het strand en het lekkere niet al te hete weer. Hier worden we alleen af en toe lastig gevallen verkoopsters van nep Ray-ban zonnebrillen (net zoals in de rest van Azië; voor de goede onderhandelaar 3 voor 3 dollar), drankjes en boeken. We horen veel foute Duitse disconummers en er zijn kroegen waar drank met een trechter wordt ingebracht (handig). Verder is het lekker eten en hebben we supergrote garnalen op (2 dollar voor 100 gram garnaal) en drinken we af en toe en met mate een Saigon-biertje. Aan de Vietnamese lekkernij gekookte eieren met eendenembryo’s hebben we ons nog niet gewaagd.
Grijze mannen met jonge lokale dames en het aantal gehandicapte bedelaars is hier duidelijk minder dan in Cambodja. Maar af en toe komt er nog een oude man langs die een verhaal heeft over de oorlog, daar gewond is geraakt of voor de Amerikanen heeft gewerkt. Het blijft hier altijd lastig te bepalen wat de waarheid is.
Na een aantal tempelloze dagen, bezoeken we ook weer eens 2 tempels; de Long Song Pagode en de Po Nagar zijn de moeite van het bezoeken waard. In een ontspannen sfeer met wierook zien we in de tempel een enorme witte liggende buddha en daarna een witte zittende buddha die over de stad heen kijkt. Voor donderdagavond 10-2 hebben we kaartjes gekocht voor een “slaapbus” naar Hoi An. De trip zal zo’n elf uur gaan duren. We bereiden ons weer mentaal voor op deze helse tocht.
Nha Trang

Nha Trang