Category Archives: cambodja

Can Tho

Donderdag 27-1
Dachten we dus dat we kaartjes hadden gekocht voor de snelle boot van Phnom Penh naar Chau Doc in Vietnam. Het idee was 8.30 uur weg en 13.30 uur in Chau Doc. Het ging ongeveer als volgt, dit alles voor slechts 19 us dollar p.p.
Om ca  8.15 uur worden we opgehaald vanaf ons hotel met een busje. Busje is volgeladen met bagage en passagiers (onze reisgenoten voor deze dag). Onze bagage wordt er in weggewerkt en wij  worden ook in de bus geduwd, één van de begeleiders bleef achter. Daar was geen plaats meer voor.
We worden afgezet op het kantoor / café van de bootmaatschappij. Wat vage berichten dat er wat vertraging was en dat we niet in Phnom Penh maar een eindje verder gaan opstappen.
Om 09.30 uur zitten we weer in het volgeladen busje. Bagage nu in een andere auto. We rijden opzichtig langzaam en met veel omwegen rijden we Phnom Penh uit. Onze medepassagiers beginnen inmiddels kritische vragen te stellen aan de chauffeur. Wat is er aan de hand? Gaan we nu met de snelle of de langzame boot? De antwoorden bleven vaag van de steeds druk bellende chauffeur.
Om ca 10.30 uur worden we buiten de stad afgezet bij een veerpont, waar we moesten wachten.
Eindelijk komt de aap uit de mouw: de boot moet nog gerepareerd worden. Zo’n anderhalve uur hangen we in hangmatten en dan is er ineens de boot. Eindelijk op weg. Dat het niet de snelle boot was, werd snel duidelijk. Van alle kanten werden we ingehaald door zogenaamde express-boten (de echte snelle boten dus). Na anderhalf uur meren we ineens af aan de kant. Er meerde ook nog een boot af die vanuit de richting Vietnam kwam. Passagiers en bagage verwisselen van boot en we gaan verder in een iets comfortabelere boot. In de loop van de middag bereiken we de grens, eerste paspoort laten stempelen bij de Cambodjaanse grens en een paar honderd meter verder bij de Vietnameze grens (bootje op bootje af). Dit gaat een stuk relaxter dan bij landgrenzen, hier geen rijen en wachtijden!
In Vietnam is het gelijk een stuk levendiger dan in Cambodja. Als we op een gegeven moment een zij-arm van de rivier inslaan richting Chau Doc. Hier is het een gaan en komen van boten, mensen en kinderen zwaaien spontaan en zowel koeien als mensen wassen zich in de rivier.
Ca. 17.30 uur meren we af in Chau Doc en kussen de grond.

Daar konden we door 2 Xich Lo (cyclo) rijders voor een dollar p.p. naar ons hotel gereden worden. Dit leek ons wat veel. Uiteindelijk worden we door cyclo rijder meegenomen voor 1 dollar.
Een cyclo is een fiets met een soort van bakkie erachter (hier geen tuktuks). Waar wij met onze bagage eigenlijk net niet inpasten. Het is hier natuurlijk ook lekker druk op de weg met voor 99 procent brommers en af en toe een auto. Ook lijkt het erop dat alles in voorbereiding is voor het Chinese Nieuwjaar eind volgende week.
’s Avonds eten we onze eerste Vietnamese maaltijd en drinken onze eerste Saigon-biertje!
chau doc fiets

Vrijdag 28-1
’s Ochtends door Chau Doc geslenterd. Vooral over de markt, altijd erg leuk en kleurrijk.
Veel vis om we hier direct aan het water zitten. De vis wordt zo lang mogelijk in leven gehouden, want dat verkoopt beter. Dus overal naar zuurstof happende vis al dan niet in een laagje water.
Vlak bij het water wordt vers aangevoerde vis levend met een mes van alle uitstekende delen ontdaan …
Voor de middag hadden we kaartjes voor een luxe minibus naar het hart van de Mekong Delta, Can Tho. Dit leek in eerste instantie ook het geval, ware het niet dat alle stoelen na verloop van tijd bezet bewaren en er nog steeds passagiers met bagage werden opgepikt. Bij een volgende stop zei Marja: er kunnen er echt niet meer bij! Dus wel. Op een gegeven moment leek het net een sauna waarbij je met zijn allen tegen elkaar aan gedrukt zit. Een inniger contact de lokale bevolking was bijna niet voor te stellen .. In plaats van 12 personen gingen er 25 personen met alle bagage “makkelijk” in. De  2e helft van de oorspronkelijk als 3 uur ingeplande rit werd het weer rustiger. Het duurde allemaal wat langer omdat we 2x waren gestopt om een band te verwisselen. Gelukkig hoeven de passagiers hiervoor niet de bus uit! Verder vonden we tot voor vandaag het rijgedrag van de busjes aanvaardbaar. Dat is nu ook over. De minibus, uitgerust met een claxon waar een volwassen vrachtwagen jaloers op zou zijn, reed zo hard mogelijk alle brommers non stop van de weg aftoeterend. En om over de inhaalmanoeuvres maar te zwijgen.
Eind van de middag kwamen we aan bij het busstation van Can Tho. Terwijl het busje het station op draaide kwamen al tientallen mannen op het busje afrennen. Ze wilde ons graag verder vervoeren de stad in. Aangezien hier geen taxi of cyclo te zien was, gingen we na wat onderhandelen allebei achter op de brommer bij motor-man. Zo zoefden we door de stad, tussen het drukke verkeer, met al ons hebben en houden op 2 brommers door de stad. Het door ons uitgezochte hotel had zowaar kamers vrij; dus na weer een vermoeiende dag plofte we neer op onze luxe kamer (eigen badkamer, tv, toilet en airco voor 7,50 euro per nacht). Tegen de avond de omgeving verkend. Ook hier een leuke boulevard aan het water met een drukke markt.
can tho

Zaterdag 29-1
Voor vanochtend een boottocht geboekt om de drijvende markten te bezoeken. Om 0.5.30 uur zaten we in een klein bootje met één schipper (eigenlijk was hij visser), tegelijk onze gebrekkig engels sprekende gids. Tot 13.30 uur zijn we op het water geweest. Wat een bedrijvigheid, ook ’s ochtends vroeg. Na een poos varen kwamen we aan bij de grootste drijvende markt van de Mekong-delta. Een komen en gaan van boten en bootjes, die voornamelijk fruit, groente en bloemen verkopen/kopen. Wij wringen ons door de drukte heen. Weer een end verder komen we midden in een kleinere drijvende markt terecht. Hier voornamelijk kleine boten, die meestal door staande vrouwen worden voortbewogen. De boot wordt door 2 riemen voortbewogen. Dus eigenlijk tegengesteld aan normaal roeien en staand.
Daarna varen we door allerlei kleine zijtakken van de rivier. Wandelen we door een dorpje (met hindernis die bestond uit een oversteek over een rivier over een paar palen en bamboestokken) en langs rijstvelden. Onderweg zijn er ook veel kleurrijke bloemenkwekerijen.
’s Middags nog wat door de stad rondgelopen en buskaartjes voor zondag naar Saigon gekocht.
We zijn benieuwd of we nu de beloofde “grote” bus krijgen……….
can tho floating market

Phnom Penh 2

Maandag 24-1 weer een relaxte dag in Sihanouk aan het strand en buskaartjes gekocht voor naar Phnom Penh voor dinsdag.
sihanoukville

Dinsdagochtend met de bus vertrokken naar Phnom Penh en begin van de middag aangekomen.
Altijd veel  te zien onderweg. Overstekende koeien,  allerlei  vervoer van veel  te zwaar en te hoog en te breed beladen busjes en motoren en allerlei agrarische vervoersmiddelen.
Toppunt vinden we nog steeds de brommer met een volwassen varken overdwars achterop (varken ligt op zijn rug en leeft nog).  De busritten vallen qua gevaar mee, althans ze rijden niet net als in Indonesië vol gas op het midden van de weg alles van de weg afduwend.
Het verkeer werkt hier anders dan bij ons. Niet de verkeersregels zijn belangrijk, maar het ontwijken van andere objecten die aan het verkeer deelnemen is de grootste uitdaging.
Wij hebben de tactiek van het te voet oversteken van wegen inmiddels ook aangepast: ipv zo snel mogelijk oversteken, gewoon op je gemak (met ietwat suïcidale instelling) oversteken. Zo blijft het voor iedereen overzichtelijk en gebeuren er geen onverwachte dingen.
’s Middags hebben we onze paspoorten afgegeven, zodat we een Visa kunnen kopen voor Vietnam. Ook hebben we bootkaartje gekocht om donderdag naar Vietnam te varen (Chau Doc).
phnom penh

Woensdag 26-1 nog een dagje Phnom Penh omdat we moeten wachten op onze visa. Die besteden we goed door eerst een tempel/klooster te bezoeken. The best things in life are free. Moet je voor de Royal Palace 6 euro betalen en wordt je er uitgejaagd als de koning komt, in de tempel kan je op je gemak rondwandelen zonder horde toeristen. De monniken zijn zeer spraakzaam en leggen van alles uit. Hadden we eerst het idee dat mannen hier monnik voor het leven werden, dit is echter niet zo. Het is meestal voor een aantal jaren en ook al wil je het alleen voor het weekend het is allemaal mogelijk. Tenminste als we goed hebben begrepen, want het engels is nogal gebrekkig.
phnom penh tempel

Daarna gaan we voor Ed een nieuwe zwembroek te kopen. Dat is nogal een verzoeking aangezien de gemiddelde zwembroek in Cambodja pijpen tot over de knie heeft. Uiteindelijk slagen we in een warenhuis waar we (ja ja onze leeftijd gaat tellen) naar memory lane worden genomen zodra we in de lift stappen. Er staat hier nog een man die de knoppen bedient, zoals we vroeger bij V&D hadden. Ook de flesjes exota drank doet ons aan meer dan 30 jaar geleden denken. We slenteren nog wat over de oude markt en eten een hapje. Waar je ook gaat zitten, altijd komen er wel wat mensen langs die bedelen om geld. Onze riels raken langzaam op. Wat zouden die afgedankte rolstoelen, hulpmiddelen en kleding hier goed van  pas komen.

In de middag nemen we aan de rivier maar een pilsje om het wachten op onze visa te bespoedigen. Daar komen weer wat kinderen bij ons aan tafel om boeken, sjawls, armbandjes etc. te verkopen. Een van de meisjes heeft twee onvolgroeide handen en geen vingers. Toch lukt het haar om te schrijven en naar school te gaan. Na een praatje rekenen we af en de kinderen lopen met ons op naar de boulevard. Daar kijken ze ons met van die treurige ogen aan bij de ijssalon dat we ze maar trakteren op softijs. Een rib uit ons lijf maar vooruit.
Op de terugweg komen we de treurige olifant tegen die we al eerder zagen in het park. Hij moet mensen trekken door op de drukke boulevard tussen rijen toeterende auto’s te wandelen voortgedreven door een gillende mahout.
Nog een laatste maal  in deze crazy city met 1.1 miljoen inwoners en dan gaan we weer pakken voor de boottocht naar Vietnam. 
phnom penh kinderen

 

 

Sihanoukville

Vrijdag 21-1
In Phnom Penh tegenover ons hotel ontbeten en gebruik gemaakt  van één van de  geneugten van de Franse overheersing in de vorige eeuw: vers stokbrood.
Terwijl we op het terras zitten passeert er weer van alles en nog wat.  Een vrouw met duwbak verzamelt afval, in het afval speelt haar kind. Aan de andere kant van de  straat ontvangt de kapper (spiegel, stoel en parasol) zijn eerste klant, de in het oranje gehulde monnik blijft bij onze tafel staan voor een kleine bijdrage,  een man schuift op zijn kont voorbij;  gehandicapte benen  eerst en handen in zijn slippers achter zich om zich voort te bewegen, ook hij  wil graag ook een bijdrage aan zijn levensonderhoud.
phnom penh monniken
In de loop van de ochtend Phnon Penh verlaten met de bus. In ca vijf uur rijden we naar de kust (Sihanouk Ville).  Van het busstation rijden we met een tuktuk naar het strand en vinden een geschikt guesthouse.

Eindelijk rust.  Strand en zeelucht en geen eeuwig voorbij razend verkeer!
We zitten net buiten het drukke strandleven; maar op loopafstand genoeg vertier om te eten en teveel  drank in te nemen.
Tegen dat het donker wordt,  “chillen” we onderuitgezakt in een zeer luie stoel/kussen. De pinten bier zijn weer 50 dollarcent (erg fijn voor ons Hollanders) en voor 3 dollar hebben we een echte Cambodjaanse BBQ.  De zon gaat prachtig onder, hoe mooi kan het leven zijn?
Het leven is minder mooi voor de wederom met allerlei handicaps voortbewegende mensen.
Blinde die luid zingen en fluiten om geld te verzamelen, mensen zonder de benen en vooral de man zonder handen verbaast ons  hoe handig hij het geld aanneemt en opbergt in zijn tas …..

Op het strand is het verder goed toeven. Ook hier verkoopt men alles wat je maar zoekt. Een nieuw fenomeen is de wandelende bbq. Een dame met een stok over haar schouder met aan de ene kant de bbq met inktvis of kipsate en aan de andere kant haar lepels en kookgerei. Verder kun je op het strand ook kreeft, gamba’s etc. kopen. De armoede is ook hier zichtbaar. Sterk vervuilde kinderen die wat plastic verzamelen voor een paar centen, armbandjes verkopen en natuurlijk in koor bedelen om “one dollar”.
Als we naar ons guesthouse wandelen zien we schuin tegenover enkele gezinnen op de stoep hun “woning” in orde maken voor de nacht. Een paar lappen rondom een lantaarnpaal en een karton op de grond. Een triest tafereel om de avond mee af te sluiten.

Zaterdag  22-1
Time fly’s when you’re having fun is het gezegde. We zijn alweer bijna twee weken onderweg.
In de ochtend wandelen we via het strand naar een eettent voor een ontbijtje. Daarna is het een dagje van sudderen op het strand. De locals hebben ook een dagje vrij en komen in grote groepen naar het strand om te zwemmen (uiteraard volledig gekleed) te eten en drinken (de mannen natuurlijk allemaal aan het bier). In de middag hebben we een boottripje geregeld voor morgen. Een paar eilandjes bezoeken en een beetje snorkelen. Daarna is het tijd voor een lekkere hap en a cold one.

Zondag een mooie dag met een zogenaamde snorkel, vis en eiland-tour.  We beginnen met vissen omdat het nog te bewolkt is om te snorkelen. We krijgen een plastic fles met daarom heen visdraad met een loodje en een haak. Ed vist voor het eerst van zijn leven en heeft talent. Als eerste op de boot haalt hij een enorme vis binnen (zie foto); dit lukt hem 4x in een kwartier.
sihanoukville
Daarna gaan we snorkelen. Maar dit valt, als zo vaak tegen, bleek koraal en  veel kleine visje. Er worden nog wat bijna verlaten eilandje bezocht en tegen zonsondergang worden we weer op het strand van Sihanoukville afgezet. Mooi dagje!

Phnom Penh

Maandag 17-1 allebei een fiets gehuurd en de stad uit gefietst. Langzaam verdwijnen de stenen huizen en er verschijnen steeds meer houten huizen op palen.
Daarna volgen rijstvelden en lotus-kwekerijen. De kinderen lachen en zwaaien allemaal, ze hebben niets de verkopen voor een dollar.
Een man op brommer met wel 50 eenden aan hun poten gebonden aan zijn brommer hangene zoeft voorbij. De hele ochtend buiten de stad gefietst en natuurlijk af en toe een tempel bezocht en zelfs bij 1 rondgeleid door een vriendelijk jonge monnik.’s Middags door de stad gefietst en in de namiddag op een zonnig bankje bij een tempel langs de rivier even uitgerust.
Daarna op het gemak terug naar ons guesthouse nadat we een heerlijk koel tapbiertje voor 50 dollar cent soldaat hadden gemaakt.
’s Avonds zien we een hond die zo goed als uitgemergeld is, maar helaas kan je er niets aan doen. Een vreselijk gezicht wat niet meer van je netvlies gaat. De honden en katten zijn allemaal en altijd zwanger of hebben net jongen. Alleen de sterke overleven.

Dinsdag om acht uur worden we opgepikt met de bus om vervolgens binnen circa 6 uur naar Phnom Penh te rijden. Onderweg mooie vergezichten en af en toe stoppen we langs de weg  om een wachtende passagier op te pikken.
Tussendoor wordt nog een stop gehouden bij een stadje wat wel een geluk was. Naast ons zat een man 6 uur lang wagenziek te zijn. Aan het einde van de rit had hij een zakje vol verzameld. We hebben de lunch maar over geslagen. Als we de stad in rijden zien we een man met een auto afgeladen met kippen (uiteraard hangend aan hun poten) en eenden. Een straatbeeld van tuk tuks, verkopers, rijen auto’s en brommers kriskras door elkaar rijdend.

Bij de busstop laten we de wagenzieke man (die net zijn laatste restje avondeten in zijn zakje had gespuugd) maar eerst uitstappen. We worden direct overspoeld met allerlei mannen (waarom nou nooit vrouwen) die ons kunnen vervoeren (op allerlei manieren) en die goede hotels kennen (waar ze uiteraard commissie voor krijgen).
Ed laat zich verleiden door een tuktuk rijder en we gaan voor 1 dollar naar een nieuw guesthouse. Een heerlijk ruime kamer is het resultaat echter Ed vond het uizicht op de 5e (en hoogste verdieping) het mooist. Helaas had men alleen geen lift maar een smal trapje.

Hier blijven we 3 nachten en zullen na die tijd goed afgetraind zijn. In de middag hebben we de omgeving verkend en over de boulevard geslenterd. Enorme markten met groente, fruit, vlees, vis (zo vers dat het van de kraam springt), maar ook kappers onder broeiende zeilen waar gepermanente en geverfde dames braaf in stoelen wachten en rijen met kramen met echt haar.
phnom penh markt

Zodra het wat gaat schemeren zie je ook de minder mooie kanten van het land: oude grijzaards met jonge cambojaanse meisjes aan de arm (met of zonder kind), oorlogsslachtoffers (die een arm of been missen), lijm snuivende kinderen die helemaal van de wereld zijn, prostituees, massagesalons met happy ending etc.

Zodra het donker wordt en dus koeler komen ook de enorme muziekboxen tevoorschijn op de boulevard en starten allerlei klasjes met zumba, gym en hiphop, voetballen en hardlopen.
Na een prachtige zonsondergang eindigt onze eerst avond in Phnom Penh in een lokale eettent, met heel veel muziek en discolichten waar bij binnenkomst een enorm varken aan een spit ronddraait. Er zijn bijna alleen mannen in de eettent met pitchers bier, waar door een schone dame iedere 4 minuten een blok ijs in het bier wordt gedaan of er wordt bijgeschonken. Tussendoor komen er ook nog andere verkopers in het restaurant eten verkopen. Dat zou je in Nederland eens moeten proberen. Bij vertrek uit het restaurant is het varken al bijna volledig versneden.
phnom penh

Zo eindigt onze eerste dag en na een beklimming naar de 5e verdieping vallen we moe op bed. Onder een Hello Kity en Mickey Mouse dekbed vallen we in slaap.

Woensdag  19-1 een serieuze dag met aandacht voor de geschiedenis van dit land. Na een flinke wandeling werd het Tuol Sleng Museum bezocht. Deze voormalig school werd in de Pol Pot periode omgedoopt tot Security Prison 21 (SP21). De klaslokalen werden omgebouwd tot martelkamers. De tweede en derde verdieping werden met prikkeldraad beveiligd om te voorkomen dat de gevangenen zelfmoord zouden plegen door naar beneden te springen. Een andere tactiek om mensen te ondervragen was door ze met de armen op de rug gebonden aan de armen omhoog te takelen aan een paal totdat ze bewusteloos waren. Dan werden ze in een bak met sterk vervuild water gehouden waardoor ze weer direct bij bewustzijn waren en de ondervraging ging dan door.
Duizenden mensen werden hier op gruwelijke wijze gemarteld. De gevangenen die alles hadden overleeft werden afgevoerd naar Choeung EK (Killing Fields), waar ze op een vreselijke manier om het leven gebracht. Er werden luidsprekers opgehangen om het gekreun van de gemartelde mensen te overschreeuwen. Nog altijd worden na de regentijd spullen (kleding en botten) van die tijd in de Killing Fields gevonden. De Killing Fields hebben we in de middag met een tuktuk bezocht.
sp21

Aan het einde van de dag een wandeling over de boulevard gemaakt. Onderweg lopen we nog langs een metaalbewerkbedrijf (nou ja een soort van) en in het midden van alle rotzooi staat een altaar met allelei kleurige papieren versieringen en in het midden een geroosterd varken. Het zou de voedsel en warenwet niet doorstaan in nederland, schatten wij in. Zo ook niet de vele rijdende stalletjes met fruit, mie, pannenkoeken, frituur, ijs, frisdrank, sugarcane, eieren, vers vlees, stokbroodjes, etc. etc. You name it and they’ve got it.

Donderdag wat door de stad rondgeslenterd, blijft toch fascinerend dat straatleven, de What Phnom, de Grand Palace bezocht en buskaartje voor vrijdag gekocht naar Sihanouk Ville aan de kust.

Siem Reap

Zaterdag 15-1 zeer vroeg op, om met de bus vanuit Bangkok naar Cambodja te gaan.
Khao San Road is nog een mix van avond- en ochtendmensen.
Tegenover ons hotel zit de brave huisvader met zijn gezin een continental breakfast weg te werken.  Een tafeltje verder zitten lallende mannen nog 0,6 liter flessen Clang weg te werken.
Op straat zweeft een monik in oranje gewaad voorbij. Een te mooie “dame” vraagt of ik company nodig heb …
Daarna in ca 4 uur naar de grens met Cambodja. Reisdagen zijn meestal niet de leukste, maar reisdagen met grensovergangen zijn nog erger.
De Thaise grens over duurt lang; daarna de Cambodjaanse grens. Alle twee de ambtenaren hebben gelijktijdig dienst!
Dat kost dan ook weer uur. Overal de melding om toch vooral aardig voor de Cambodjaanse kinderen te zijn …
grens thailand cambodja

Geldwisselen is weer zo’n truc waarbij je je altijd belazerd voelt, hier dus ook.
Vervolgens met de taxi naar Siem Reap; de uitvalbasis voor Angkor Wat.

Onderweg lijkt het een stuk primitiever allemaal dan in Thailand. Siem Reap heeft het inwonersaantal van Dordrecht; maar het uitgaansleven van 020.
Dus helaas een aantal straten met schreeuwende bars en restuarants. Gelijk maar een deal gemaakt met een tuc tuc chauffeur om ons morgen door het immense tempelcomplex te rijden.
Gelukkig kunnen we eten op eenvoudig straatrestaurantje.
Naast de je zeer hongerig aankijkende kinderen die je boeken proberen te verkopen, zijn er ook nog de bedelende moeders, de fluitspelende blinde mannen en mensen met allerlei wonden van landmijnen.
O ja, we hoeven natuurlijk niet te vermelden dat je hier net als in de rest van Azie van alles en nog wat kan laten masseren en dat je ook hier met je handen en of voeten in een aquarium kan hangen.
Al met al voorlopig niet het Cambodja wat we ons hadden voorgesteld. En om dit gevoel nog te versterken wordt alles in eerste instantie in US dollars afgerekend.

Zondag vroeg op pad met onze tuktuk-chauffeur Nil. Deze heeft met onze de zogenaamde kleine ronde Angkor Wat gedaan.
Hoeveel tempels kan een mens hebben op 1 dag? Het was overweldigend en schitterend. Blaren op de voeten van het wandelen door immense tempelcomplexen of het beklimmen van tientallen meters hoge en steile tempels. Natuurlijk worden de tempels overlopen door toeristen, maar regelmatig is er een rustig of zo je wilt een spiritueel moment.
Naast de tempels wordt natuurlijk van alles verkocht. Cold water, sir? 10 postcards voor one dollar? etc. etc.
Een vermoeiende maar mooie dag. Vanavond maar een bedenken of we morgen nog meer tempels gaan bekijken; je kan er gerust een week mee zoet zijn.

Angkor Wat

Angkor Wat
Angkor Wat