Pokhara

Zaterdag 1 december weer een reisdag: van Lumbini naar Pokhara.

Het “leuke” aan de busreizen is dat als je aan drie verschillende personen vraagt hoe  lang duurt de reis? Je drie zeer uiteenlopende antwoorden krijgt. Misschien is het antwoord dat niemand dat ook kan zeggen gezien de gesteldheid van de wegen.
In ieder geval begonnen we om 7 uur in de ochtend goed met een redelijk goede bus en ook mooi; de bus werd niet tot de nok toe afgeladen. Wel worden, zoals gebruikelijk, overal en nergens  mensen opgepikt en afgezet. De wegen waren zoals we inmiddels gewend waren af en toe een stukje asfalt en de rest zouden we in NL niet als weg bestempelen. Na een uur over vlakke wegen gingen we de bergen in.

Naast het gehobbel over de weg, kwamen er nu ook nog de zijwaartse bewegingen bij van de s-bochten. Daar konden veel mensen niet tegen, gezien het aantal kotsende mensen in bus (inclusief de dame achter ons).
Dat alles gecombineerd met het langs duizelingwekkende afgronden rijden, maakte het weer een vermoeiende en spannende dag. Misschien hadden we hetzelfde moeten doen als de meeste locals in de bus: slapen.
Maar goed aan het einde van de rit kwam de beloning: uitzicht op het Himalaya-gebergte.
Van Pokhara hadden we ons een gezellig dorpje aan een meer voorgesteld. Het is echter het Kuta van Nepal. Alleen dan met een meer en bergen ipv zee en golven. Dat is wel een beetje jammer.

Ok; waren we gisteren een beetje chagrijnig van de vermoeiende reis. Op zondagochtend ziet de wereld er weer heel anders uit. We ontbijten op het dakterras van ons hotel met prachtig uitzicht op het meer Phewa Tel en de besneeuwde pieken van de Himalaya, het Annapurna massief. Pieken van net boven de 8 kilometer.
Vandaag vertelde we een Nepalees dat de hoogste berg in NL ruim 300 meter is, deze man is met zuurstof afgevoerd.
Na het ontbijt laten we ons met een bootje afzetten aan de overkant van het meer. We beginnen daar de stijle klim naar de World Peace Pagoda. We wandelen van een hoogte van een kleine 800 meter naar ruim 1100 meter. De uitzichten op de Himalaya worden steeds mooier en indrukwekkender. Bij de pagoda, neergezet door Japanners, blijven we een poosje hangen om van het uitzicht te genieten. Even geen stadsgeluiden, stof of de reuk van brandend afval.

Daarna beginnen we aan de afdaling aan de andere kant van de berg/heuvel (zelf in te vullen). Dat duurt vrij lang. Het is een lang stoffig pad, dat met lange haarspeldbochten naar beneden gaat. Eenmaal beneden gaan we op zoek naar Devi’s Falls. Van deze watervallen is dan weer een soort poppenkast gemaakt. Veel verkoopstandjes, een slecht verzorgde tuin en voor de watervallen staan hekken (om te zorgen dat je niet naar beneden valt). Tel daarbij op dat er gezien het seizoen niet veel water naar beneden kwam, vonden wij het een slechte besteding van de 27 cent pp entree.
Na de waterval liepen we nog door een “vluchtelingenkamp” van Tibetanen, maar ook dit bestond voornamelijk uit verkoopstandjes 🙁
Eind van de middag waren we weer teruggewandeld en beloonde onszelf met 2 Everest-biertjes op een terras aan het meer.

One response to “Pokhara

  1. ik zie wel mogelijkheden voor onze fietsploeg als ik dit zo lees van jullie!! mooie foto’s en vermakelijk lezen weer genoten van jullie reis! alvast een goede busreis terug gewenst! grton

Leave a Reply