Januari 2017


Biesbosch


Eiland van Dordrecht


Dordrecht


Maasvlakte


Tongplaat

December 2016


Dordrecht


Mandalay


Mandalay


Rotterdam


Tongplaat


Tongplaat


Eiland van Dordrecht


Yangon


Yangon

November 2016


Bagan


Bago


Inle Lake


Mechelen


Mechelen


Yangon

Dordrecht

Dinsdag 13 december wandelen we weer door het ons vertrouwde en snikhete Yangon, een stad van meer dan vijf miljoen inwoners Dat betekent enorme files in de binnenstad en een enorme bedrijvigheid. De drukte proberen we te ontvluchten door naar het Kandawgyi Lake te lopen.
Woensdag wandelen we vooral door de straten van het centrum waarbij de meeste straten een thema lijken te hebben. Er zijn straten met veel drukkerijen, straten waar alleen verlichting wordt verkocht, straten met ijzerwaren, etc. etc.
Donderdagochtend vroeg vliegen we via Dubai weer naar het saaie en grijze Nederland. Vanaf Schiphol met de NS gaat het in een goed uur naar Dordrecht. Een enkele reis van 16 euro per persoon, in Myanmar hebben we voor een deel van dat bedrag zo’n 15 uur in de trein gezeten. Gelukkig verzorgt onze buurman het laatste stukje van het station naar huis 🙂

Myanmar met zijn ontelbare tempels en enorm aardige mensen heeft indruk op ons gemaakt!

Yangon II

Zaterdag 3 december zijn we weer op de fiets gestapt en hebben we stukjes van Mandalay bekeken waar we nog niet geweest waren. Eerst zijn we langs het treinstation gegaan om kaartjes te kopen voor de trein naar Yangon. De treinrit van Yangon naar Bago was ons goed bevallen. Toen we eenmaal de goede rij hadden gevonden ging het kaartjes kopen verrassend goed, de man achter het loket sprak engels. Alleen de wachtrij gaat vrij langzaam, ieder kaartje wordt met de hand uitgeschreven inclusief id-gegevens van de passagier.

Zondag om 17 uur vertrok de trein naar Yangon. We hebben nog wat rondgefietst en wat eten gekocht, we hebben geen idee  of er wat te eten is in de trein. Ook lunchen we nog stevig in ons favoriete bierstation. We wandelen naar het station, waar het perron is afgeladen met zittende, liggende en hangende mensen.
Op tijd komt onze trein binnen, maar welke wagon moeten we hebben?
De stationsintendent biedt uitkomst en brengt ons naar de juiste zitplaatsen. Natuurlijk hadden we weer gekozen voor de upperclass met grote luxe stoelen met veel beenruimte.
Helaas is de vering wel uit in deze stoelen, net zoals de rest van de trein is het allemaal redelijk gedateerd. Nog voor dat de trein gaat rijden lopen er al tientallen mensen door de trein die van alles en nog wat verkopen; water, bier, koffie, thee, fruit, gebakken rijst met kip, etc.
Direct komt er ook al een knul op ons af die vanuit de restauratiewagen maaltijden aanbiedt. Om 20 uur komt hij fried rice met bier brengen.

De trein zet zich met een schok in  beweging. Van de geplande relaxte treinrit met veel slaap komt niet veel terecht. De eerste uren blijven er verkopers in de trein hun waren aanprijzen, ook is er zelfs politie aan boord. Verder stopt de trein op elk station (toch wel gauw zo’n 15 keer) en dat gaat steeds met een enorme schok gepaard evenals het weer optrekken. Daarnaast rijdt de trein redelijk snel en slingert en stuitert enorm over het spoor. Wij zitten eigenlijk te wachten tot de trein omkiept. Verder branden er de hele nacht felle TL- balken in de wagon. M.a.w. woorden heel veel is er niet van slapen terecht gekomen.

Dan moet je natuurlijk ook naar het toilet tijdens een treinreis van zo’n  15 uur. Elke wagon heeft een toilet met een gat in de grond. Dat zie je hier regelmatig,  maar in een heen en weer slingerende trein wordt het toch topsport om de boel hurkend in het gat te mikken.
Gelukkig was daar door de spoorwegen ook over nagedacht, op kniehoogte was er een stang aan de muur bevestigd om je zelf vast te houden ……

Maandagochtend 5 december vroeg zijn we in Yangon en lopen naar ons hotel in de 32e straat. Deze dag kopen we  kaartjes voor de bus naar Ngwe Saung Beach op dinsdag. De bus vertrekt om 04.30 uur dus dat wordt weer weinig slaap.
Einde van de middag lopen we naar het People’s Park naast de grootste pagode van het land. Het idee is om de pagode te fotograferen aan het begin van de avond. Mooi meegenomen is dat er ook aan het begin van de avond een spectaculaire lichtshow in de fonteinen van het park werd opgevoerd. We waren serieus onder de indruk!

Dinsdag om 4 uur in de ochtend lopen we weer met als onze spullen naar het treinstation van Yangon. Een minivan  brengt ons in 5 uurtjes naar het stranddorpje. De chauffeur is er weer een uit de categorie “ik denk dat ik Max Verstappen ben”, hand op de claxon en een voet op het gaspedaal over een weg met alleen maar potholes.

Met ons slaperige hoofd kan Ngwe Saung Beach ons in eerst instantie niet bekoren. Het dorp is langgerekt en alles ligt ver uit elkaar. Ons primitieve bungalow ligt mooi op een heuvel met uitzicht op zee. Maar er wordt ook gebouwd aan nieuwe huisjes, dus weinig rust overdag. Ook is er maar stroom van 18 tot 6 uur. Op zich geen probleem. Maar als je dan eind van de middag op een terras een koud biertje gaat drinken, dan smaakt die toch echt lauw 🙁
Wel is het zeewater mooi blauw en van een fijne temperatuur, het zand wit en wuiven de palmboomen mooi heen en weer. Oftewel komt goed.

Woensdag gaan we fietsend de boel verkennen. Het dorp heeft wat vertier zoals restaurantjes, winkeltjes met opblaasbootjes etc. Daarachter is het echte dorp en daar ontbreekt het op zijn zachtst gezegd aan westerse luxe. Voordeel is weer dat de mensen heel aardig zijn. Mingelaba!
Daarna zijn we de andere kant op gefietst en hebben in een eettentje geluncht. Dat ging weer met veel gebarentaal want de familie spreekt geen engels. De vader/eigenaar had gezien dat we van al dat gefietst erg bezweet waren en gaf zijn dochter opdracht ons met een waaier koel te houden (zo hoort het). Het eten was weer goed, het is elke keer weer afwachten hoe de Birmaanse curry uitpakt.

Donderdagochtend 8 december verhuizen we naar een iets luxere bungalow direct aan het strand en zonder bouwactiviteiten. Lekker luxe en rustig. Vandaag wandelen we via het strand naar het dorp om te lunchen, daar zijn we enkele reis een goed uur mee bezig.
Inmiddels zijn we gewend aan het luie strandleven. Er is nog maar een ding dat ons verontrust en dat is de zon. We zijn  de hele reis bezig geweest om te schuilen voor de zon, die altijd aanwezig was. Sinds we aan het strand zitten, heeft de zon zich nauwelijks nog laten zien.

Vrijdag een herhaling van zetten. Het went snel wakker worden door het geruis van de golven, wandelen, lezen, zwemmen, eten en incidenteel een biertje. De zon komt ook steeds vaker tevoorschijn.

Voor degenen die benieuwd zijn naar de surfcondities van deze meer dan 10 kilometer lange baai is er goed nieuws. Het waait al de hele week aflandig, dus de golven breken heel mooi. Tot zover het goede nieuws. De golfhoogte zou je afgerond naar boven kniehoog kunnen noemen. Aangezien de Bay of Bengal direct overgaat in de Indische oceaan en er slecht weer boven Zuid Thailand was, bleef er de hoop op een fatsoenlijke golf. Zaterdagmiddag 10 december begon de golfhoogte op te lopen 🙂 Zondagochtend werden we niet wakker van het geruis van de golven, maar van het gedonder van de golven. Serieuze golven van ruim een meter braken recht voor ons huisje. Eén meter+ perfectie. Tot zover het surfjournaal.

Inmiddels is het weekend en is het druk geworden met vooral mensen uit Yangon die een weekendje naar het strand komen. Heel gezellig. Ze vermaken zich met quads over het strand rijden, op te kleine paarden rijden, in zee drijven in een band, zwemmen met al je kleren aan, veel eten en drinken en de absolute topper de bananaboat.

Maandag 12 december gaan we met de bus terug naar Yangon. Door twee personeelsleden van ons hotel worden we op de brommer naar het “busstation” gebracht. Het busstation is eigenlijk een winkel voor gedroogd vis waar de busreizigers zich verzamelen. We hebben weer het gevoel dat we een bezienswaardigheid zijn. De bus is weer niet heel erg nieuw. Het linker voorwiel kan wel wat lucht gebruiken en ook zitten er niet op alle bouten moeren van dit wiel. Dit alles is het begin van de een na laatste vervelende en dit keer ook treurige reisdag.
Wij zitten voorin de bus vlak voor een enorm scherm waar continue en vooral keihard alle locale toppers worden afgedraaid. De locale varianten van BZN,  Marco Borsato en Rammstein. De weg begint slingerend door de een heuvelachtig gebied. Daar worden we een beetje misselijk van, onze achterbuurman moet zelfs overgeven en opent zijn raampje om zijn maag te ledigen.
Er is natuurlijk de bekende toilet/lunch stop. Een beschrijving van het toilet laten we dit keer achterwege. De weg waar we over rijden draagt de naam Oriental Highway. Door een westerse bril is highway wat overdreven. Het is een hobbelig stuk asfalt, waar 2 auto’s elkaar precies kunnen passeren. Dat lijkt mooi maar het merendeel van het verkeer bestaat uit brommers, fietsers en voetgangers. Dat maakt het allemaal redelijk complex, gezien het feit dat iedereen zo snel mogelijk wil doorrijden. Het gaat dus bijna altijd goed. Bijna.
In de loop van de middag komen we in een file terecht. De buschauffeur springt uit de bus en rent naar voren om te kijken wat er aan de hand is. Inmiddels is iedereen elkaar aan het inhalen om toch vooral door te kunnen rijden. Ook wij gaan links inhalen en even later zien we de reden van de file. Op de linkerbaan ligt een een brommer in puin en even verder ligt een man levenloos op het asfalt bloedend uit zijn hoofd. De meeste omstanders staan foto’s te maken. Van de andere kant komt de politie eraan. Onze buschauffeur kan weer gasgeven.
Eind van de middag komen we aan op een busstation aan de rand van Yangon, nog een uur verwijderd van het centrum. We worden direct omsingelt door taxichauffeurs, die allemaal samenwerken. Uiteindelijk krijgen we toch een groot deel van de veel te hoge vraagprijs af en crosst onze Nicky Lauda ons door de drukke straten van Yangon.